Working Girl

broodfok_2

I am a working girl

Ik ben een “working girl”.

Mijn baan (en die van mijn collega’s) is er een van 24 uur per dag ,
365 dagen per week en jaar in jaar uit.
Van cao, sociale voorzieningen, medische ondersteuning en loon
compensatie hebben we hier nooit gehoord..en de
arbeidsomstandigheden zijn ronduit slecht te noemen.
Als we geluk hebben krijgen we soms vers water en een beetje eten.
Maar ik hoor dat we wel heel nuttig werk doen, want we produceren
iets wat iedereen wil hebben…nl goedkope pupjes! Juist omdat
we dit zo goed doen, kunnen mensen steeds opnieuw weer zo’n
pupje kopen en als deze niet meer bevalt, doen ze die weer weg en
kopen een nieuwe pup!

Ik begrijp dat deze zelfs op afbetaling gekocht kunnen worden, al
voor een paar euro per maand wordt zo’n pupje aan je deur
afgeleverd en met een beetje geluk blijft zo’n diertje dan leven tot
je het afbetaald hebt.

Mijn naam is teef 61.
Vaag kan ik me herinneren dat ik een andere naam had…toen
was ik bij iemand thuis en had een lekkere mand om in te liggen.
Ik had een eigen etensbak waar steeds weer iets lekkers
ingedaan werd en een lief mensen-meisje die heerlijk met me kwam knuffelen.

Ineens was dat over..ik hoorde iets van : allergie…geen tijd meer
…andere baan etc. en toen kwam iemand die op “marktplaats” mijn
foto had gezien om me op te halen.

Het meisje had wel hele rare natte ogen toen ik weg ging, maar
de mama zei toen: ze gaat het heel goed krijgen en wij nemen
wel weer een ander hondje ….ooit!!!

Ik werd ergens in een schuur gezet bij een hele boel andere honden,
die me vertelden dat zij ook “working girls” waren…wat het betekende
wist ik toen nog niet…maar wel dat het erg hard werken moest zijn, want
ze waren allemaal erg mager en verdrietig.

De 1ste dagen gebeurde er niks…ik kreeg af en toe wat eten, maar
nooit zoveel dat ik weer dat lekkere warme gevoel in mijn buik voelde.
Toen werd ik zwanger, raar is dat…!
Steeds meer kreeg ik het gevoel dat er iets bijzonders ging gebeuren
en na weken was het zover…ik beviel van 9 gezonde baby’s en ik was
zo trots!!
Ze zagen er prachtig uit en ineens vond ik het niet meer erg om
working girl te zijn in een donkere schuur.
Ook de honger voelde ik niet meer zo erg.
Mijn dagen waren vol liefde voor mijn kindertjes die goed groeiden
en steeds meer gingen lopen en stoeien met mij en met elkaar.
We waren een geweldige familie en zo had ik het wel jaren vol
kunnen houden.

Toen kwam de dag dat een meneer langs kwam en alle kindertjes
wilde zien.
Uiteraard liet ik dit toe, want als trotse moeder vond ik het geweldig
dat ze zoveel bewondering kregen. Ik hoorde iets zeggen van : ze zijn
toch haast 6 weken? Da’s oud genoeg…en ineens… was mijn nest leeg!
Ik wachtte en wachtte…maar niemand kwam mijn kindjes weer terug brengen.
Toen ik luidkeels lag te huilen over dit gemis, kwam er iemand met grote laarzen
aan die me een flinke schop bezorgde.
Door de pijn vergat ik heel even waar ik zo’n verdriet over had, maar mijn l
even bleef erg leeg.

Na iets meer dan een half jaar was ik weer zwanger, deze keer had ik 8 pupjes.
Weer was ik gelukkig en nam me voor dat deze niet bewonderd mochten
worden, want ik wist het resultaat al. Ik zou vechten voor mijn baby’s.
De andere meiden zeiden me dat dit geen goede beslissing was, want zij
hadden al mee gemaakt wat daar het gevolg van was….
Mijn baby’s groeiden iets minder goed dan de vorige keer…ik had te weinig
voeding voor ze en soms kon ik niet slapen van het hongerige gepiep van hun.

De dag dat die meneer met zijn laarzen langs kwam naderde en ik zette
me schrap!! Toen hij mijn hok in kwam begon ik te grommen en liet mijn
tanden zien. Zo…dát zal hem wel leren dacht ik toen!
Ik heb de stok niet echt zien aankomen…maar toen ik weer bijkwam, was
het nest leeg..al mijn baby’s waren weg!

Inmiddels is dit al 6 x gebeurd…..ik huil niet meer als ik ze mis, ik laat de
meneer komen en grom niet eens meer…de meiden/collega’s vertellen
me dat ik het goed doe, door me er maar bij neer te leggen en dat mijn
baby’s ergens opgroeien waar ze wel eten en drinken krijgen. Maar
ineens gebeurde er weer iets wat me alle goede voornemens liet vergeten.
Hok 59 en 60 waren al een tijdje geruimd…geen idee wat dat woord betekent,
maar dan gaan die collega’s ineens slapen en worden ze weg gedragen in een ton.
Nu kwamen er 2 nieuwe collega’s, dus ik keek even door de gaten wie het waren.
Ineens drong het tot me door dat daar 2 dochters van me zaten.
Ik herkende ze meteen en ook zij begonnen van pure opwinding te janken.
Even later werden ze vreselijk geschopt en toen….kwam al mijn vechtlust
weer boven. Ik wilde het beter voor mijn kinderen…en nu werden ze vreselijk
pijn gedaan.
Dagen heb ik geblaft dat ze hun vrij moesten laten…gegromd naar iedereen
die in de buurt kwam van onze hokken. Mijn nagels zijn afgesleten van het
springen tegen de wand op.

…………………………………………….

Ik ben zwak…niemand geeft me meer iets te eten, eigenlijk wil ik wel gaan
slapen, maar wie komt er dan nog voor mijn dochters op?
Als ik eerst maar eens wat te eten zou krijgen…dan werd ik weer wat sterker….
Net hoorde ik dat ik mijn nutteloos geworden was…teef 61 moet worden afgevoerd.

Geen idee wat het betekent om nutteloos te zijn…maar ik hoorde wel dat ik
eindelijk werd afge”voerd” en …..voer betekent eten.
Gelukkig!! Ik zal proberen om een beetje van dat “af voer” te bewaren voor
mijn dochters…die hebben ook zo’n honger!!!!

Verhaal opgetekend namens vele “working girls” die zelf niet de mogelijkheid
hadden, maar gelukkig nu niet meer hoeven te lijden en voor alle toekomstige
working girls die wij met ons allen laten bestaan omdat we steeds opnieuw bij
broodfokkers blijven kopen.

 

Meer artikelen over de broodfokkers

 

http://www.sbtinfo.nl/staffordshire-bull-terrier-broodfokkers-herkennen/