Browny (2)

Browny was de hond van mijn jongste zoon

Mijn jongste zoon was nog maar 6 jaar oud toen Browny in ons gezin kwam. De twee oudere kinderen hadden beiden een hond maar ik vond hem toen nog te jong voor een eigen hond.
Echter hij was helemaal gek van windhonden en Browny was een hond met een zwaar traumatisch verleden. Hij mocht er mee wandelen en hij “trainde” mee met haar.
Na een goed jaar was ze eindelijk zo ver dat ze herplaatsbaar was.
Ze beet geen visite meer, ze liet zich (weliswaar voorzichtig) aanhalen en ik had goede mensen gevonden die dit wel aandurfden.
Mijn jongste zoon liet nooit het achterste van zijn tong zien, tot mijn dochter naar binnen kwam en vertelde dat haar broertje achter in de schuur stond te huilen omdat Browny weg moest.
Het was uiteraard afgesproken met hem maar ja ik snapte ook dat een jochie van die leeftijd dat nog niet kon overzien.
Ik kon de mensen niet afbellen uiteraard dus die kwamen voor Browny kijken.
En Browny voelde mijn zoon feilloos aan. Wat ze al meer als een half jaar niet meer had gedaan, ze hapte meteen naar deze mensen. Die schrokken zich natuurlijk rot en die haakten af.
Ik heb mijn zoon beloofd dat hij Browny mocht houden maar onder voorwaarden dat hij er zelf voor zou zorgen (zoals je op die leeftijd mag verwachten dan natuurlijk). En dat heeft hij gedaan. Hij heeft voor haar gezorgd, van haar gehouden en net als bij mijn andere twee kinderen was het een match made in heaven.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *