Honden van de Pannehoeve: Bond

Bond

Bond is als pup geadopteerd vanaf de Pannehoeve naar een gezin met jonge kinderen. Na 5 jaar kwam er een telefoontje dat het niet meer te doen was met Bond in huis.
In de eerste instantie natuurlijk verontwaardiging hier. Wat een bullshit om na 5 jaar met een hond terug te komen met de mededeling dat het echt niet meer gaat.

Zoals iedere hond vertoonde ook Bond visite gedrag. Hij gedroeg zich voorbeeldig en liet zich van zijn beste kant zien. Daardoor steeg bij ons de verontwaardiging nog meer.

Het verhaal wat ons verteld was, was dat Bond de kinderen uit het huis vanuit het niets durfde te bijten en ook de vrouw des huizes kreeg hem niet onder controle. Alleen de man des huizes kon met hem lezen en schrijven.
En wij vonden het echt het slapste excuus ooit………

Totdat Bond zich thuis begon te voelen. Hij veranderde als een blad aan een boom en hij haalde steeds vaker uit naar mensen en soms schijnbaar vanuit het niets. Het leek af en toe wel een kat. Hij wilde geaaid worden en als je dan aan het aaien was dan beet hij opeens.
Opeens begrepen we waar deze mensen tegenaan gelopen waren. Een hond die enorm onbetrouwbaar was en die binnen enkele seconden kon omslaan van superlief naar enorm vals……

Leren kennen

Inmiddels hebben wij hem goed leren kennen maar hij heeft ook ons leren kennen in “zijn buien”
Bij ons (en bij mensen die hij kent, mag en vertrouwd) laat hij eerst zijn tanden zien als hij niet meer geaaid wil worden. Hij wil vaak wel op schoot blijven zitten maar niet meer geaaid worden. Als we daar niet op reageren dan gaat hij grommen. Soms zie ik niet dat hij zijn tanden laat zien dus grommen is een goede tweede reactie en dan stop ik ook met aaien.

Echter bij mensen die hij niet kent geeft hij deze signalen niet. Hij bijt gewoon direct en hij bijt. Het is niet een kleine waarschuwingsbeet.
Hij weet echter dat als hij dat bij ons doet vanuit het niets hij een correctie krijgt. Hij weet dat en hij snapt dat. Dat betekend dus dat hij de signalen wel kent. Ook bij honden hetzelfde gedrag. Sommige honden waarschuwt hij, maar sommige honden daar bijt hij ook direct in, en hij bijt echt.

Gehandicapt

Ik heb het nooit laten testen of laten onderzoeken maar ik ben er van overtuigd dat hij als mens geestelijk gehandicapt zou zijn. Hij heeft op zijn minst een hersenkronkel. Er is zoveel waar hij eigenlijk niet als een andere hond op reageert….
En nu is iedere hond anders, en iedere hond reageert anders maar hij reageert vooral heel tegenstrijdig. Als hij gefrustreert is, is hij niet te remmen. Hij bijt dan gewoon de eerste beste hond die naast hem staat, om niets, uit het niets.
En het gekke is dat vrijwel alle honden hem laten. Er is geen enkele hond die hem terechtwijst (met uitzondering van de honden die met geen enkele andere reu kunnen) of hem corrigeert.
Hij vertoond echt afwijkend gedrag waar wij mee hebben leren leven, hoewel hij dan weer wel precies weet tot hoe ver hij bij ons kan gaan en hij heeft teruggepakt op “honds”gedrag (tanden laten zien, grommen) als hij iets niet wil van ons.

En hij wordt behandeld als elke andere hond, hij krijgt geen voorkeursbehandeling en er is niemand bang van hem maar hij vertoond apart gedrag.

Trainen

Hij is gek op trainen en ik heb hem al veel geleerd. De basis zit er prima in, maar ook dat weer tot op zekere hoogte. Hij kan prima zit en wacht of zit en blijf. Maar ik kom met hem niet boven de minuut, ook niet met continu belonen. Rollen in de doggydance had ik hem zo aangeleerd maar bijvoorbeeld poot op mijn been leggen snapt hij na weken van trainen niets van. Aan de voet, volg met aandacht, zit, af, sta, allemaal geen probleem. Circkelen door je benen prachtig vindt hij het maar de twist en turn, hij snapt er niets van.
Ook daar zie ik een afwijking bij hem. En het is echt niet dat hij niet wil, want ik hoef de clicker maar te pakken en hij staat klaar om te starten. Ook nieuwe dingen doet hij echt wel zijn best en het ene gaat om niets en het andere komt er gewoon nooit in.

Klein knuffelhondje

Voor mij is het een knuffelhondje. Hij kan me compleet aflebberen (en ja ik weet dat hij me op die manier probeert te claimen) en enorm verliefd tegen me doen. Ondanks zijn afwijking ben ik ook gek op hem. Normaliter zou ik een hondje als hem volledig “verpesten” door hem overal bij me te houden maar dat durf ik met hem niet. Zijn claimgedrag gaat dermate snel dat er anders straks geen hond meer in mijn buurt kan komen. Ik kan het claimgedrag ook niet corrigeren want dan moet ik met hem in gevecht omdat hij zich in sommige dingen niet laat corrigeren. En zolang ik het op een andere manier kan oplossen kies ik daar liever voor als voor de harde methode.
Is hij gelukkig? Volmondig ja. Hij gaat dagelijks met Levi mee op wandeling, Levi en ik trainen met hem en hij vindt het heerlijk met me te knuffelen dus hij komt zeker niets te kort.

Hij is ter adoptie maar een hondje als dit daar zitten maar heel weinig mensen op te wachten.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *