Mijn allereerste hondje Shep

Ik heb thuis tot mijn 14e jaar een hond gehad. Toen hij overleed besloten mijn ouders, tot mijn grote verdriet, geen hond meer te nemen.
Toen we onze trouwdatum hadden vastgesteld en deze dag naderden ging ik op zoek naar een hond. Toendertijd (1992) had je nog veel oeps-nestjes en met name bij boeren. Zo kwamen we dus bij een boer terecht die een oeps-nestje had van een kooiker en een whippet.

Shep

Shep was de pup die we gekozen hadden uit het nestje waar we gingen kijken. Een pluisbolletje waar iedereen op slag verliefd op was.
Shep was thuis op de dagen dat ik niet werkte en ging met mijn man mee naar kantoor op het moment dat ik wel werkte.
Op de dagen dat ik en Shep thuis waren maakte we lange (trainings) wandelingen.
Cursus was toen nog niet gewoon. Nog niet zoals nu. Ik had de ballen verstand van trainig maar ontdekte dat hij alles deed wat ik vroeg voor een snoepje. Ik wilde een hond die los kon lopen (toen mocht dat nog bijna overal) maar die wel luisterde. Iedere wandeling bestond dus uit een deel fun samen maar ook een deel training.

Ondanks dat hij enorm verwend was luisterde hij ook enorm goed en kon hij overal los lopen. Als hij op kantoor was midden in Rotterdam kon de deur gewoon open staan en Shep bleef keurig of voor de deur of op kantoor liggen.

Roedelleider (of eigenlijk groepsleider)

Toen ik begon met opvangen was Shep ongeveer 10 jaar. Achteraf bezien was het een enorme dominante hond in de goede zin weliswaar. Hij hielp de opvanghonden opvoeden en iedere hond die binnenkwam had in no time respect voor hem (zonder ruzie of gevechten, maar gewoon zoals het een goede leider betaamt)

Hij is 17 jaar oud geworden en tot de dag dat hij overleed en zelfs na zijn dood (wij zetten overleden honden altijd nog een paar uur op het terrein zodat de honden op hun eigen manier afscheid kunnen nemen) had iedereen respect voor hem.
Toen hij al zo oud was kon hij nauwelijks nog ver lopen maar hij ging midden op het terrein liggen en hield toezicht en iedere hond accepteerde dat. Hij hoefde bij onrust alleen maar te kijken en alle honden hielden zich per direct gedeisd, voor ons toen heel normaal, maar achteraf bezien zo mooi!!

Vechten

Toen hij na zijn overlijden was begraven stortte de groep volledig in. De leiding was weg en vechtpartijen waren het gevolg.
Ik, in al mijn onschuld, dacht dat ik de opperalfa was en dat ik dat altijd was geweest. Als ik het al was dan was ik in ieder geval een hele slechte alfa. Ik heb in een rap tempo geleerd een echte alfa te zijn en daarbij kreeg ik hulp van Gimbor (ook zijn verhaal komt nog).

Shep was mijn allereerste zelf gekozen en zelf opgevoede hondje. 17 jaar heeft hij deel uitgemaakt van mijn leven. Er komt een eind aan samenleven met een hond op aarde maar ik hoop met heel mijn hart dat hij me opwacht als ik deze aarde verlaat. Tot zo lang koester ik hem in mijn hart.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *