Socialisatie van een pup

Socialisatie is het proces waarbij een individu kennis opdoet over zijn sociale omgeving en leert hoe hij in die sociale omgeving zich moet gedragen.
De socialisatieperiode duurt bij een pup ongeveer van 4 t/m 12 weken.


Wat houdt socialisatie precies in?

Ik ben bij een lezing geweest en daar werd socialisatie mooi uitgelegd en zo wil ik het ook aan jullie lezers uitleggen.
Hieronder zie je een plaatje (sorry zelf getekend en daar ben ik niet zo goed in) In de socialisatieperiode legt ieder nieuw dingetje wat de hond ziet of meemaakt een nieuw paadje aan in de hersenen van de hond. Omdat deze dingen rechtstreeks naar de hersenen gaan worden ze gekoppeld aan een bijpassende emotie. De pup leert op deze manier hoe hij zich moet gedragen en hoe hij moet reageren op nieuwe dingen. Dit paadje moet natuurlijk wel “onderhouden” worden door de dingen meerdere keren te zien en mee te maken. Voor ieder nieuw ding wat de pup ziet of meemaakt wordt een nieuw paadje aangelegd naar zijn hersenen waar het verwerkt wordt en waar een passende emotie en passend gedrag aan wordt gekoppeld (lees: wat hij daarbij geleerd heeft en hoe hij het ervaren heeft). Om die reden moet een pup ook de kans krijgen om nieuwe dingen uit te zoeken en te besnuffelen, ervaren, bekijken etc.
Rond de 12 weken stopt de aanmaak van die “paadjes”.

Waar de pup eerst nog overal onbevangen op af ging en alles ging bekijken kan de wereld nu een beetje spannend worden voor hem.
Maar bij een pup die goed gesocialiseerd is zijn er duizenden van die paadjes aangelegd. Op al deze paadjes kunnen daarna ook andere dingen gesocialiseerd worden en dus kan de hond zeker wel verder leren ondanks dat de aanmaak van de paadjes is gestopt.
Het spreekt vanzelf dat je in die tijd moet zorgen voor zoveel mogelijk paadjes door je pup zoveel mogelijk te laten zien en te ervaren. Als het goed is is de fokker daar uiteraard al mee begonnen en krijg je op deze manier een stabiele pup.


Het plaatje hieronder is van een buitenlandse hond of broodfok pup

Heel vaak zijn buitenlandse honden of op straat geboren en is het angstgen geërfd van de moeder of zijn de pups al van heel kleins af aan in het asiel en hebben ze hun socialisatieperiode in het asiel meegemaakt (ze mogen niet reizen voordat ze 15 weken zijn).
Een broodfokpup is natuurlijk helemaal een drama want die hebben vaak niets anders gezien dan hun eigen nestgenootjes of andere pups en aan socialisatie wordt vanzelfsprekend niets gedaan.
Dat betekend dat in beide gevallen maar weinig paadjes zijn aangelegd waardoor veel buitenlandse honden bang zijn van nieuwe dingen. Je kunt ze wel dingen aanleren maar omdat ze maar heel weinig paadjes hebben om daar een emotie en gedrag aan te koppelen gaat dat een stuk trager dan bij een hond die wel een goede socialisatie heeft gehad.


Lijstjes

Nu je weet hoe belangrijk socialisatie voor je pup is, is het misschien handig dat je een afstreeplijstje hebt om te zorgen dat je zoveel mogelijk dingen opzoekt tijdens de socialisatieperiode van je pup.
Maak aan de hand van onderstaand lijstje een lijstje wat van toepassing is op jouw situatie en ga daar tijdens de wandelingen en trainingen mee aan de slag.

Socialisatielijst

 Mannen (met baarden, zonder baarden, met pet, zonder pet, met hoodie, zonder hoodie, met felgekleurde jassen)
 Vrouwen (met pet of muts, met sjaal om het hoofd, met hoofddoek, met lange jassen, met naaldhakken die veel geluid maken)
 Kinderen (op fietsjes, spelende en gillende kinderen, rennende kinderen, spelend met een bal)
 Kleine kinderen (in een kinderwagen, kleintjes die heen en weer lopen, gillende of huilende kinderen)
 Baby’s (huilende baby’s)
 Geestelijk gehandicapten die extreme geluiden maken

Natuurlijk heb je niet altijd de gelegenheid om mensen op deze manier te socialiseren. Let alleen goed op je hond op het moment dat je een dergelijke situatie aan de hand hebt hoe hij reageert. Reageert hij angstig of bang op iets speciaals (man met een pet, vrouw met een hoofddoek, gillende kinderen) probeer hier dan in de keuze van je wandeling rekening mee te houden dat je die regelmatig opzoekt. Kinderen kun je vaak vinden bij speeltuinen. Blijf op een veilige afstand maar zorg dat je hond er aan went en het langzaamaan “normaal” gaat vinden. Hoe je dat doet vertel ik je verderop in dit blog

 Rolstoelen of scootmobiel
 Fietsers of scooters of brommers
 Kinderwagens
 Rollators
 Auto’s
 Bussen (sissend geluid bij optrekken)
 Vrachtauto’s
 De vuilnisauto
 Rijdende kliko’s

Ook dit soort dingen heb je niet altijd voor het zeggen wanneer je dit tegenkomt. Maar probeer te zorgen, als je hond het spannend vindt, dat je bijvoorbeeld voor scooters, brommers etc dichtbij een school gaat wandelen tijdens het uitgaan van de school, dat je bij de bus gaat staan als je hond de bus eng vindt. Probeer situaties zoveel mogelijk op te zoeken

 Openbaar vervoer, tram, bus metro en trein
 Stad
 Markt
 Terrasbezoek of restaurantbezoek
 Liften
 Winkel (waar het is toegestaan dat de hond mee naar binnen gaat)
 Dierenarts
 Feestcafe

Dit zijn over het algemeen wel dingen die je kunt opzoeken. Als je hond ergens angstig op reageert neem deze dingen dan zo vaak mogelijk op in je wandeling of training. Bij de dierenarts kun je rustig in de wachtkamer gaan zitten om hem zo te wennen aan de geur en de “spanning” die er hangt. Er hoeft niets te gebeuren dus je hoeft je hond niet te troosten. Ga daar gewoon zitten en klets met andere mensen terwijl je je hond in de gaten houdt.

 Vee (koeien, schapen, ezels)
 Paarden
 Andere honden
 Kleine dieren (eenden)
Ook deze zijn tijdens een wandeling gewoon op te zoeken

Hoe te reageren op angst

Als je hond iets spannend vindt is het zaak om hem daar vaak mee in aanraking te laten komen. Volgens de boekjes zijn er socialisatie fases. Dit is allemaal wetenschappelijk onderbouwd en ik ga echt de strijd niet aan met de wetenschap. Wat ik wel heb geleerd is dat iedere hond ook na de socialisatiefase prima van alles kan leren. Als je hem maar begeleidt en hem vaak genoeg in aanraking brengt met hetgeen hij eng vindt.
Blijf in de eerste instantie zover op afstand dat je ziet dat je hond zich nog comfortabel voelt. Laat hem contact met je maken en geef hem lekkere voertjes. Neem voor de socialisatie extra lekkere dingen mee. Probeer iedere keer een stapje dichterbij te komen en laat iedere keer je hond weer contact met je maken. Als je ziet dat het spannend wordt, en dat je hond gespannen raakt en dus stress signalen gaat afgeven dan ga je weer een stukje terug. Maak de sessies niet te lang, een paar minuten per onderdeel per keer is genoeg. Als je het geluk hebt om het meerdere keren per dag te kunnen oefenen dan ook gewoon doen. Het maakt je wandelingen zinvoller en je creëert er op termijn een enorme leuke hond mee die je overal mee naar toe kunt nemen.
Ik snap dat je dat eigenlijk vanaf dag 1 al zou willen, maar geef ook je hond de kans te wennen aan nieuwe dingen.

Als hij niet bang is maar alleen wat schrikachtig en daarna toch nieuwschierig, laat hem dan begaan. Moedig hem aan en beloon hem met lekkers als hij durft te gaan kijken wat dat voor engs was. Als hij besluit zelf te gaan kijken dan mag je hem gewoon volgen en aanmoedigen tot het punt waarop hij het echt eng vindt en niet verder meer durft. Respecteer dat! Ga je hond niet dwingen omdat jij vindt dat het helemaal niet eng is.
Iets eng vinden is voor ieder mens verschillend en dus ook voor iedere hond verschillend. Je kunt niet kijken in de kop van een hond en je kunt dus ook niet weten welke associatie hij daarmee heeft. Je kunt hem alleen helpen het leuk te gaan vinden door hem stap voor stap in de juiste richting te begeleiden.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *