Soms heb je even een ander nodig die je weer de goede kant op stuurt

Ik heb vandaag bezoek van Jan en Francien met hun 2-jarige vuilnisbakje uit Portugal. Het is een teefje genaamd Cato.
Cato is inmiddels 11 maanden bij Jan en Francien. Ze had overduidelijk nog nooit in een huis gewoond. Jan en Francien waren daar echter op voorbereid en met alle geduld van de wereld hebben ze Cato de huisregels geleerd en geleerd dat de bench haar slaapplaats was.
Ze luistert verassend goed behalve……

Na een eerste kennismaking met Jan en Francien en later ook met Cato geef ik Francien het woord.

Francien start het verhaal met te vertellen dat ze een fout heeft gemaakt in de opvoeding of eigenlijk de socialisatie.
Ze heeft alle aandacht besteedt aan het wennen in huis, de huisregels te leren kennen en de benchtraining. Daarnaast ging ze met Cato drie keer per dag naar het bos waar Cato haar energie kwijt kon en leerde aan de lijn te lopen en bijvoorbeeld “hier” komen op commando.
“Ik heb echter verzuimd haar vaak mee te nemen in de mensenmassa’s” zegt Francien, “omdat ze daar erg druk werd. Nu ik echter al heel veel getraind heb met haar ben ik begonnen haar mee te nemen naar drukkere plaatsen. Echter binnen no time heb ik dan een hond aan de lijn die tegen iedereen op wil springen, die blaft en die po geen enkele manier meer rustig te krijgen is”

Francien start het verhaal met te vertellen dat ze een fout heeft gemaakt in de opvoeding of eigenlijk de socialisatie.

Ik start met haar te complimenteren over wat ze al wel bereikt heeft. (veel mensen zien de vooruitgang die ze al wel gemaakt hebben niet, maar alleen datgene wat er niet lukt). Cato kwam hier ook blafferig de auto uit, sprong 5 of 6 keer tegen me aan en vloog het veld over. Daarna ging ze als een flipperkastbal van links naar rechts. Door haar volledig te negeren werd ze na 10 minuten rustiger en kwam daarna ook direct op commando naar Francien toe.

Ik begrijp dat als er meerdere mensen in de buurt zijn er altijd mensen zijn die wel op haar reageren. Cato heeft bij veel prikkels moeite zich te beheersen en zich te focussen omdat ze eigenlijk niet weet waarop ze zich moet focussen.

veel mensen zien de vooruitgang die ze al wel gemaakt hebben niet, maar alleen datgene wat er niet lukt

Francien zegt dat dat ook de reden is dat ze met haar naar het bos gaat. Ze heeft teveel energie en dat kan ze er in het bos uitrennen. Maar ook al gaan we dan daarna de stad in, ze blijft dit gedrag houden.

Ik laat Francien met Cato wat oefeningen doen en wat direct opvalt is dat Cato de zit, de naast, de af, etc op commando zonder aarzelen uitvoert maar totaal zonder contact met Francien. (wat op zich al een hele prestatie is). Ik heb het gefilmd en laat het Francien en Jan terugkijken. Francien geeft meteen aan dat Cato nooit naar haar kijkt
Ik laat Francien opnieuw op het veld gaan staan met Cato. Maar dit keer mag ze geen commando geven. Het is duidelijk dat Cato direct de kluts kwijt is. Ze opent haar hele trucendoos zonder Francien ook maar 1x aan te kijken. Ze laat duidelijk zien dat ze totaal geen beheersing heeft.

Maar dit keer mag ze geen commando geven. Het is duidelijk dat Cato direct de kluts kwijt is

Francien en Jan hebben geluk gehad dat Cato een snelle leerling was en is. (en Cato heeft geluk gehad zulke geweldige baasjes te treffen). Ze hebben daar niet alleen geluk mee gehad maar ze hebben daar nog steeds geluk mee.

Ik stel voor Cato en Francien (Francien is degene die het meest traint met Cato) een trainingsplan op waarbij we nu verder gaan op de samenwerking in plaats van uitsluitend op commando’s opvolgen en we gaan werken aan de beheersing bij Cato.

Allereerst wordt Cato alleen nog beloond voor oogcontact. Het duurt even voor de dat door heeft (even best lang….) maar als ze het eenmaal door heeft……
Vervolgens de beheersing. Dat is een stuk lastiger voor haar. Echter nu ze eenmaal doorheeft dat oogcontact wel erg leuk is en haar veel oplevert kan ze zich wel een stuk makkelijker los maken van de prikkels om haar heen en zich focussen op Francien.

Allereerst wordt Cato alleen nog beloond voor oogcontact

Twee weken later

Francien is enthousiast. Ze kan zeker nog niet dicht langs mensen lopen maar het blaffen is al 80% minder en regelmatig loopt ze als een politiehond strak naast haar zonder op de omgeving te letten. Dit was niet het doel van Francien maar het is wel prettig omdat ze dan alle aandacht voor Francien heeft en niet voor de omgeving wat haar direct een stuk rustiger maakt.
Ze gaat netjes zitten bij de deur en wacht tot ze toestemming krijgt om te komen. Ze blijft in het bos tot wel 5 minuten in de auto wachten tot ze toestemming krijgt om eruit te komen. “En dan dat koppie van haar” zegt Francien, “ze is dan om op te vreten”
“Ik ben blij dat we bij je zijn geweest, en als we dit allemaal getraind hebben komen we zeker terug om leuke dingen te gaan trainen want Cato vindt het fantastisch. Ik was al gek op haar maar ik ben nu echt STAPELVERLIEFD!!”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *