Uit angst doet een hond gekke dingen

Ik ben op bezoek bij Peter en Jeroen. Peter en Jeroen hebben mij gebeld omtrent een probleem met Tina. Tina is een onherleidbare kruising uit Bulgarije en voor hen superlief, maar bij visite lijkt het een furie te worden. Tot nu toe is het bij 2 x snappen (een hele korte snelle beet) gebleven met alleen kledingschade, maar ze zijn bang dat het een keer echt goed mis gaat.

Mijn aankomst.

Ik heb ze verteld dat ze bij mijn aankomst hetzelfde moeten doen als altijd.
Ik bel aan en hoor een hele hoge blaf (aanwijzing nummer 1 voor mij).Vervolgens hoor ik hoe er “jacht”wordt gemaakt op de hond met veel roepen en schreeuwen (aanwijzing nummer 2 voor mij). Na een paar minuten gaat de deur open en als ik doorloop staat Peter met Tina in de gang. Tina staat op haar achterpoten en hangt woest blaffend naar mij in de halsband. Peter roept onophoudend tegen haar dat ze moet stoppen (aanwijzing 3 voor mij)

Ik vraag Peter of ze een bench hebben en of hij haar daar in wil doen. Dat lukt met veel pijn en moeite. Ze draait in de bench rondjes als een dolgedraaide stier terwijl ze in de tralies bijt en voortdurend woest blaft.
Peter en Jeroen roepen om de beurt dat ze stil moet zijn maar ze blijft gaan. Ik negeer haar volledig om haar niet nog meer over de rooie te helpen maar ook dat helpt niet. Gelukkig hebben ze boven nog een bench en ik verzoek haar daar even tot rust te laten komen.

Het verhaal

Tina is uit Bulgarije gekomen en rechtstreeks naar Peter en Jeroen gegaan. Het was een angstig hondje van ongeveer 1,5 jaar oud. Ze wandelden met haar aan een dubbele lijn en hebben haar zoveel mogelijk overal mee naar toe genomen. Ze hebben haar vanaf het begin af aan gewend aan de bench en dat gaat supergoed.

Het probleem begon op straat, als ze iets eng vond wilde ze weglopen maar dat ging natuurlijk niet omdat ze aan de lijn zat. Na verloop van tijd begon ze dus maar te blaffen op de dingen die ze eng vond.
“We gingen dan samen met haar kijken bij hetgeen ze eng vond” zegt Peter “en we stelden haar gerust”
“Wat ze dan wel deed” zei Jeroen “als ze het durfde te benaderen ging ze eerst ruiken en dan heel snel nog even een korte snelle beet er achteraan. Dat vonden wij wel gek maar niet zorgwekkend. Het waren ok maar dingen dachten wij zoals een zak, een hekje wat heen en weer waaide etc.
Maar op een gegeven moment ging ze ook op mensen blaffen”

Ik onderbreek ze even en vraag hoe het thuis begon en zich ontwikkelde.

Thuis verstopte ze zich steeds de eerste dagen en hapte ook als wij haar wilden pakken. Peter zegt:
“ik heb haar de eerste dagen met werkhandschoenen gepakt, ze beet niet door maar het was ook niet lekker.
Na 2 dagen heb ik haar aan de lijn gedaan en continu bij me gehouden. Langzaamaan liet ze zich aaien, ze vond het nog niet leuk maar ze liet het wel toe.
Jeroen heeft vervolgens hetzelfde gedaan en haar ook twee dagen aan de lijn bij zich gehouden. Na die week verstopte ze zich niet meer en na nog een paar dagen kwam ze naar Jeroen en gaf ze hem voorzichtig een likje over zijn hand.
We zaten allebei met tranen in de ogen. Daarna zocht ze ons steeds vaker op en liet ze zich aaien.”

Ik vraag hoe ze in die tijd op visite reageerde.

Peter zegt dat ze zich dan nog steeds verstopte, maar dat ze dat niet zo erg vonden.

Ik vraag wat er buiten gebeurde.

Peter zegt: “nou wat we net verteld hebben, ze begon op mensen te blaffen.”

Ik onderbreek hem met de vraag hoe ze op dat moment toen ze toenadering zocht binnen buiten reageerde. Ik leg hen uit dat ik de gebeurtenissen buiten en binnen probeer te koppelen om de gedachten en gevoelens van de hond te proberen te volgen.

‘Oké” zegt Peter aarzelend, “ik weet niet of ik dat allemaal nog precies weet.”

Ik stel de vraag anders: “Begon ze op mensen te blaffen voor of na dat ze jullie steeds vaker opzocht?”

Peter denkt even na, kijkt naar Jeroen en zegt dan: “ik denk dat het een beetje tegelijk ging.

“Oké” zeg ik, “hoe gaat het nu in huis als jullie samen thuis zijn zonder andere mensen?”

“Oh” zegt Jeroen, “dan is ze echt superlief en vindt ze het heerlijk om te kroelen. Ze kan dan ook  nooit een keuze maken of ze bij mij of bij Peet moet gaan liggen, en soms pesten we haar een beetje door haar om de beurt te roepen en dan komt ze heel blij aangerend”

“En hoe gaat het nu op straat?” vraag ik

“Ze blaft werkelijk overal op,” zegt Jeroen, “We lopen met haar compleet voor paal en iedereen vindt er wat van.”

Start van hopelijk een oplossing

De situatie in huis moet snel verbeteren want dit gaan ten koste van jullie sociale leven.

  1. We starten met de plaatstraining
    We zullen een doekje gaan gebruiken als haar plaats zodat we de plaats makkelijk kunnen verplaatsen zonder dat zij in de war raakt
    Als ze haar plaats goed kent dan verplaatsen we het doekje naar de bench en gaan we de deurbel eraan koppelen. Als de deurbel gaat moet ze dus in bench.
  2. Voorlopig plakken jullie een briefje op de voordeur met

In verband met de training van onze hond
duurt het even langer voordat we de deur open doen

 

  1. Voor nu, als de deurbel gaat voor onaangekondigd bezoek zeg je NIETS tegen Tina, je loopt mee met de(woest blaffende) hond en pakt haar bij de halsband en brengt haar naar de bench (eventueel boven)

Dan de situatie buiten

Je gaat niet meer met haar wandelen in het dorp. Als je haar wil laten rennen ga je met haar met de auto naar een stille en rustige plaats waar geen mensen zijn.

Verder ga je met de “wandeling” met haar alleen naar voor de voordeur en je mag dan 5 meter links uit het hek en 5 meter rechts uit het hek. In principe mag ze daar alles behalve blaffen en uitvallen. Als ze dat doet loop je direct terug naar binnen, wacht tot degene waar ze op blafte voorbij is en je gaat weer naar buiten.

Verder mag ze snuffelen, zitten, liggen, kijken, staan, het maakt allemaal niet uit wat ze doet.

Als ze echter jullie aankijkt dan moet je haar meteen belonen met iets wat ze ontzettend lekker vindt.

Dit is deel 1 van de oplossing. Ik hoop en verwacht dat jullie hier over 2 weken een heel eind mee zijn en dan maken we een nieuwe afspraak.

Jeroen en Peter zijn vol goede moed en zeggen ermee aan de slag te gaan.

Nawoord

We hebben het stukje deurbel en niet mogen roepen naar de hond of praten tegen de hond nog even geoefend, weliswaar op de film en ik buiten.
En het stukje wat ze buiten wel en niet mag terwijl ik in de auto zat en toekeek.
Niet omdat ik bang was maar om voor Tina de stress niet hoger dan noodzakelijk op te laten lopen.

Wordt vervolgd

Kun je ook wat hulp gebruiken bij de opvoeding of heb je een probleem met je hond?

Lees dan dit stukje eens

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *