Arme hond…

Nelleke heeft een privé les afgesproken. Nelleke heeft een Mechelse herder van 7 maanden oud. Haar gezin bestaat haar man, en twee kinderen en natuurlijk zji zelf. Haar man is mechelse herders gewend van thuis uit. Voor Nelleke en de kinderen ( van 14 en 17 jaar oud) is het de eerste hond. Nelleke zegt altijd wat angstig geweest te zijn voor grotere honden maar dat ze het wel aandurfde met een pup die wat groter zou worden.

Blaffen op straat

Ik vraag Nelleke wat het probleem is waar ze tegenaan loopt.

“Aiko is  vanaf pup een hond die veel blaft, hij blafte vaak naar andere mensen en vooral andere honden” start ze haar verhaal .”Mijn man moest daar wel om lachen en zei dat hij prima geschikt was als bewakingshond en ik dacht dus dat dit erbij hoorde, al vond ik het wel heel vervelend.  Ik mocht op de hondenschool in de puppyklas niet eerder beginnen dan dat hij volledig geënt was dus pas toen hij 14 weken was mocht ik starten in een groepje waarin alle honden net zo oud waren als Aiko.
Aiko kwam al meteen blaffend het veld op. De instructeur zei meteen dat ik beter niet dichterbij kon komen omdat hij de andere honden spannend vond. Hij gaf mij aan dat ik beter kon beginnen om aan de rand van het veld mee te trainen zodat hij een beetje kon wennen aan de andere honden. Ik kon niet horen wat de andere honden moesten doen omdat Aiko als een bezetene een uur lang heeft geblaft en de instructeur kwam af en toe eens even bij me kijken en vertelde dat Aiko zo niets ging leren.”

Ondertussen hebben we hier Aiko even in een kenneltje gelegd want ook naar mij staat hij de hele tijd te blaffen en te dreigen om te bijten, en voordat ik met Nelleke en Aiko aan de slag ga wil ik wel even het hele achtergrondverhaal horen.

Correctie voor angstblaffen

Nelleke gaat verder: “ik kreeg van de instructeur het advies om hem een correctie te geven iedere keer als hij ging blaffen naar iets of iemand, een tik op de neus of een rukje aan de lijn en hem te belonen iedere keer als hij naar me keek. Omdat ik het inmiddels wel heel vervelend vond dat hij zo reageerde deed ik dat in het begin ook. Mijn man was het hier niet mee eens want hij vond dat het prima was dat hij naar andere mensen blafte. Het hoort nu eenmaal bij een waakhond zei hij vaak en een mechelse herder doet dat nu eenmaal.
Mijn verstand rijmde totaal niet met mijn gevoel. De instructeur had al gezegd dat hij andere honden spannend vond, dus het leek me niet dat dit waakgedrag was. Ik snapte alleen niet wat het wel was.”

Ik vraag haar hoe oud hij was toen hij bij hen kwam en of hij het vanaf het begin af aan heeft gedaan.

Gebrek aan socialisatie

Nelleke zegt: “ hij was 8 weken oud toen hij bij ons kwam. Hij komt van een boerderij die zelf 2 mechelse herders hadden. Ze waren opgegroeid in een stal. De boer waar hij zat was al behoorlijk op leeftijd. De eerste weken ben ik niet buiten onze tuin geweest omdat ze hadden gezegd dat ik beter niet naar buiten kon gaan met een pup die niet volledig geënt was omdat hij dan niet volledig beschermd was tegen allerlei ziektes”

Ik zeg even niets en denk alleen maar: “hoe lang gaat het nog duren voordat mensen die pas hondenbezitter zijn eens de juiste tips krijgen in plaats van alle onzin verhalen”

Nelleke gaat verder:” en nu heb ik dus een hond waar ik niet normaal meer mee over straat kan omdat hij alles en iedereen die in de buurt komt aanvalt”

“Pffffff”, zeg ik  “heftig verhaal”
Ik vertel er maar niet bij dat dus alles fout is gegaan wat er maar fout kan gaan, want het ergste wat je kunt hebben bij een training is het idee dat je het helemaal voor niets doet en dat je je schuldig voelt om alles wat je fout hebt gedaan.
Ik heb nog 1 vraag zeg ik voordat ik mijn verhaal afsteek: Heb je hem daadwerkelijk tikken op zijn neus gegeven en rukken aan de lijn gegeven als hij blafte?

“De eerste twee dagen na de training wel” zegt ze “maar toen ik merkte dat hij bang was van mijn handen op het moment dat ik hem wilde belonen, vond ik dat heel erg en ben ik met die tikken direct gestopt. Het rukken aan de lijn heb ik wel iets langer gedaan maar ook dat had totaal geen effect.”

Angst

Ik begin mijn verhaal bij het begin. De hond is geboren in een stal met de vader en de moeder en bij een boer op leeftijd geef je aan. Ik neem aan dat de boer niet veel aan socialisatie heeft gedaan.

Nelleke onderbreekt me en zegt: “maar wat kun je socialiseren bij zulke kleine pups?”

Ik zeg: “een goede fokker legt zijn nest in de woonkamer, bij het gezin zodat de pups in ieder geval vertrouwd raken met de huiselijke geluiden”

“Maar” zegt ze “de twee herders van deze boer waren erfhonden en kwamen nooit binnen, die woonden eigenlijk in die stal”

Ik zeg dat dat prima is en ook kan, al heeft het niet mijn voorkeur, maar dat hij in ieder geval mensen erbij had moeten laten zodat de pup eraan gewend raakten om opgepakt te worden en gewend raakten aan vreemde mensen.

Ze zegt: “het was een beetje vreemde man en ik kan me niet voorstellen dat er veel mensen bij hem kwamen want zo aardig was hij niet.”

Verkeerde tips gekregen

“En dus” zeg ik “hebben de pups vanuit het nest al heel weinig socialisatie meegekregen. En toen kreeg jij de totaal verkeerde tip om niet met je pup naar buiten te gaan zolang hij niet geënt was, en dus is je pup pas aan de socialisatie begonnen met 13 weken. En het feit dat je man je dan nog vertelde dat een mechelse herder altijd blaft omdat het een waakhond is, heeft jou op het totaal verkeerde been gezet.”

“Oh” zegt ze strijdvaardig “dus nu is het allemaal mijn schuld?”

“Nee” zeg ik, “je kunt niet iets verkeerd doen op het moment dat je niet weet hoe je het wel moet doen. Het is heel jammer dat je de verkeerde tip hebt gekregen om met de pup binnen te blijven tot hij volledig geënt was en dat je man je het idee heeft gegeven dat dit er gewoon bij hoort, want dat is namelijk niet zo.
Je instructeur had gelijk in de zin van dat je pup andere honden spannend vond. Maar niet alleen andere honden, hij vond alles spannend wat hij op straat tegenkwam en hij heeft geprobeerd alles weg te blaffen. Je had eigenlijk al meteen met hem naar buiten moeten gaan en hem zoveel mogelijk moeten socialiseren (https://hondenopvang-pannehoeve.nl/2019/05/23/socialiseren-van-een-pup-of-een-nieuwe-hond/ ) en ik laat haar het lijstje zien wat hij allemaal al mee had moeten maken.”

“jij hebt makkelijk praten” zegt ze “jij hebt de ervaring, maar ik ben een beginner en ik kreeg die tip van andere hondenmensen. En natuurlijk wilde ik niet dat mijn pup ziek werd dus heb ik me aan de regels gehouden”

Ik zeg dat ik het snap maar dat de hond daardoor dus angstig is op straat.

“nou zo ziet het er anders niet uit” zegt ze “in het begin was hij misschien bang maar nu, hij hangt in de lijn en staat als een woesteling te blaffen, het ziet er niet uit alsof hij bang is maar eerder als hij de andere mensen en honden dood wil maken”

Ik vraag haar of hij als pup als hij blafte ook zo stoer was

Veel blaffen is dominantie?

Ze zegt: “ik weet niet of hij stoer was, hij was wel heel dominant met zijn geblaf naar alles en iedereen. OP een gegeven moment zei iemand op de hondenschool met een rottweilerpup dat hij zijn pup wel met die van mij durfde te laten spelen. Nou Aiko ging er blaffend op af en rende daarna snel weg tot de rottweiler pup hem een keer te pakken had en toen ging Aiko enorm gillen, echt een watje. Hij kwam ook meteen achter me staan en helemaal bibberen, toen was hij opeens niet meer zo stoer. Maar de volgende keer blafte hij weer net zo hard tegen die rottweiler”

Ik vertel haar dat dat geen stoer gedrag van hem was maar dat hij probeerde de rottweiler pup weg te blaffen omdat hij er bang van was.

Ze onderbreekt me en zegt: “en dan was hij zeker ook bang van die chihuahua pup die we in de stad tegenkwamen, die was ongeveer net zo groot als zijn poot en ook daar viel hij naar uit toen hij nog geen vier maanden was. Nou ik geloof niet dat hij daar bang voor hoefde te zijn hoor. Ik geloof sowieso niet dat hij nu heel bang was want als je bang bent ga je niet alles uitdagen met je geblaf.”

Wow denk ik, een uitdaging in mens persoon……
Ik vraag haar wat ze dan denkt.

Angst en agressie kunnen dicht bij elkaar liggen

“Nou” zegt ze “ik denk dat er behoorlijk agressie in deze hond zit en ik weet niet of ik dat wel aankan en of ik dat wel wil”

De opbouw en het onderhoud van de angst

“Ok” zeg ik “dan is er voor mij werk aan de winkel.
Ik ga bij het begin beginnen zeg ik tegen haar en dan gaan we proberen te kijken door de ogen van de hond.

De hond is geboren in de veiligheid van een schuur met zijn moeder bij zich die alles voor hem oploste en die voor hem zorgde. Hij had een veilige omgeving, broertjes en zusjes en alles wat daar volmaakt perfect in zijn ogen.
Toen met 8 weken kwamen jullie en namen hem mee uit zijn vertrouwde omgeving. Hij had zijn moeder niet meer als beschermer en die voor hem zorgde en verder had hij nog nooit iets buiten die stal gezien en wist dus ook niet dat het bestond.
Als klein hondje kwam hij in een totaal andere wereld terecht waar hij nog niets kende en waar dus alles nieuw was en spannend (https://hondenopvang-pannehoeve.nl/2020/03/24/is-een-nieuwe-hond-ook-zo-blij-met-jou/)

“Maar” onderbreekt ze me “dat heeft toch iedere pup? Dus dat vind ik geen excuus voor hem om zo te reageren.”

Ik bedenk me dat ik voor haar verbeelding dus nog een stapje te snel ga en ga dus nog een stapje terug: “Bij een goede fokker zit het nest in de woonkamer” op die manier went de pup dus al aan het geluid van de tv, de stofzuiger, de koelkastmotor, pratende mensen, etc.
Sommige fokkers kiezen ervoor om inderdaad de pups niet binnen te hebben maar in een schuur maar in 99% van de gevallen komen er bij de pups veel mensen kijken en laten fokkers veel mensen bij de pups. Heel vaak mogen de pups ook regelmatig mee naar binnen of in ieder geval in een tuin spelen of buiten spelen waar ze ook alweer veel meer zien.

Jullie pup heeft letterlijk vier houten muren, een vloer met stro en 1 man gezien en verder hebben ze nooit niets gezien. Je zegt zelf dat die man niet zo aardig was, dus misschien voor de pups ook niet. Ik schat in ieder geval in dat hij niet met ze geknuffeld heeft en dus zijn ze nergens aan gewend geraakt zelfs niet aan mensen.
Ik neem aan dat jullie blij waren met de pup

Ze knikt bevestigend

En ik neem aan dat zeker de kinderen veel met hem wilde knuffelen. Zelfs dat was voor hem al spannend, maar omdat er niemand was die hem beschermde ging hij in de overlevingsmodus en liet hij alles toe.

“Er viel weinig te knuffelen” zegt ze “hij deed niet anders dan bijten en in het begin gillen als we hem oppakten. Na verloop stopte het gillen wel maar het bijten bleef. Als hij heel heel moe was kwam hij wel tegen ons aan liggen en konden we hem aaien maar echt knuffelen dat ging echt niet met hem”

Ik vraag haar hoeveel en hoe vaak hij slaapt.

Ze zegt dat hij overdag sowieso weinig tot niet slaapt, hij gilde alles bij elkaar in de bench en volgens mijn man gaat een hond vanzelf slapen als ze moe zijn, dus we hebben de bench na twee dagen weggedaan en hij sliep en slaapt eigenlijk heel weinig.

Ik vertel haar dat ze een baby in huis heeft/had en dat een baby moet groeien van eten en slapen en dat ze dat in het begin nog niet uit zichzelf kunnen regelen. En zeker als ze in een onveilige omgeving zijn, en dat zijn ze als ze nog maar net bij je zijn, zullen ze niet zomaar gaan slapen, dat is veel te eng.

“Nu doe je alsof wij doodeng zijn” zegt Nelleke, “we hebben hem heus niet mishandeld of zo hoor”

Ik probeer nogmaals de emoties van de hond te benoemen

Ik zeg dat ik nogmaals van voren af aan ga beginnen (en ik hoop dat ik haar in de emoties van de hond kan laten kijken)

Ik vertel haar nogmaals dat de pup nooit iets heeft meegemaakt en dat hij tussen de vier muren van de schuur is opgegroeid. Alles wat daarbuiten is, is eng en spannend want dat beweegt, maakt geluid etc. Ik vraag haar of ze wel eens in het oerwoud is geweest?

Ze zegt dat ze niet van wilde dieren houdt en daar dus ook nooit naar toe zal gaan.

Ik zeg dat ik dat snap, maar als ze nu vandaag in het oerwoud neergezet zou worden en niet wist waar de uitgang was of waar ze naar toe moest, hoe zou ze zich dan voelen.

Nelleke is even stil, en dan vraagt ze: “wat is dat nou voor vergelijking?”

“Nou” zeg ik, “zo voelde jullie pup zich toen hij bij jullie thuis kwam. Een oerwoud aan geluiden, bewegende dingen, mensen die aan je zitten, dingen die geluid maken etc. En daar tussen moest hij zich meteen maar veilig voelen en wilden jullie eigenlijk het liefst dat hij alles deed wat jullie wilden en waar jullie van droomden, en ik denk dat jullie droomden van een superlieve pup die lekker geknuffeld wilde worden en waar je lekker mee kon spelen, maar niet een pup die overal bang voor was of in ieder geval overal tegen blafte.”

Nelleke probeert me te onderbreken maar ik vraag of ik eerst even uit mag praten.

Ik vervolg mijn verhaal: “vervolgens zegt je man dat het normaal is voor een herder omdat hij waaks is. Helaas was dat niet de waarheid. Je pup blafte naar alles en iedereen omdat hij bang was van alles en iedereen. Door het te laten gebeuren heeft hij daar steeds succes mee geboekt. Als je namelijk een hond tegen komt dan loopt die in de regel door, en zeker als jouw hond blaft. Ook mensen die normaliter even stil zouden staan om de pup te aaien, lopen nu heel hard door als de hond blaft.
Je hond heeft dus continu succes gehad met zijn blaffen, want hij wilde de mensen en andere honden wegblaffen en ze gingen ook weg. Niet omdat hij blafte maar omdat ze gewoon doorliepen.

Doordat je pas laat met je pup naar buiten bent gegaan is zijn socialisatie ook pas laat begonnen.
En doordat jij dacht dat het zo hoorde en dat het waaks gedrag was wat je man je had verteld heb jij je hond niet geholpen bij de dingen die hij eng vond, sterker nog je hebt hem op aanraden van de hondenschool gestraft voor het feit dat hij bang was en dat middels blaffen aangaf.

Blaffen is voor een hond en zeker voor zo’n jonge pup uitdagend gedrag of hij geeft ermee aan dat hij zich angstig en bang voelt. Hetzelfde als dat jij je zou voelen in het oerwoud.

“Het komt er dus op neer dat wij alles fout hebben gedaan en dat alles aan ons ligt’ zegt Nelleke verbolgen.

“Technisch gezien wel” zeg ik. “Maar als je deze tips krijgt dan kun je het ook niet goed doen”

“Je blijft er toch bij dat het onze schuld is” zegt ze “ maar kun je ons nu helpen met het uitvallen want daar kom ik tenslotte voor?”

Quick fix voor het uitvallen

Ik vertel haar dat ik haar zeker kan helpen maar dat het wel belangrijk is dat ze ook de achtergrond kent en dat ze weet waarom de hond doet wat hij doet.

“Nou” zegt ze, “dat heb je inmiddels wel duidelijk gemaakt, maar ehhhh, wat gaan we aan het uitvallen doen?”

Ik twijfel even in wat ik nu zal gaan zeggen. Het is lastig te werken met mensen die al een eigen mening hebben, en er vanuit gaan dat de fout niet bij hen ligt maar bij de hond, want daar komt het inmiddels een beetje op neer.

Ik zeg dat we eerst eens een rondje met de hond gaan doen zodat ik eens kan zien hoe hij reageert.

Even in het kort de observatiepuntjes:
– de hond deed niet anders dan de omgeving scannen en werkelijk blaffen naar alles wat maar bewoog
– Hij schrok van iedere beweging die ik maakte maar viel daar ook behoorlijk bij uit naar mij
– Ze kreeg totaal geen contact met de hond
– De hond deed niet anders dan kalmerende signalen afgeven

Quick fix voor een uitvallende hond bestaat niet zonder pijnprikkels

Dit was een beetje wat ik had verwacht, maar gelukkig is de hond nog jong.
Ik vertel haar dat ik haar kan en wil helpen, maar dan starten we met mijn methode en dan moet je die wel volhouden, geen adviezen meer van anderen want dat gaat namelijk niet werken als er verschillende adviezen door elkaar worden gevolgd. Ik vertel haar dat ik in 1 les niet kan rechtbreien wat in 7 maanden is fout gegaan en dat er geen quick fix is voor dit complexe probleem.

Ze zegt: “ik had gehoord dat jij goed was met herders maar dat valt toch behoorlijk tegen, als het je niet eens lukt om een probleem met een uitvallende hond op te lossen dan heb ik zo mijn twijfels.”

Ik vertel haar dat het zeker gaat lukken maar dat het niet in 1 les gaat lukken.

Ze besluit dat ze dan toch naar een ander gaat, iemand die het wel op kan lossen en dat is wat mij betreft ook prima. Nou eigenlijk ook niet. Deze hond wordt niet begrepen en ik kan het haar schijnbaar ook niet uitleggen. Als deze hond in de handen van een verkeerde trainer valt wordt hij met veel pijnprikkels verder getraind.
Ik heb nog geprobeerd of ze de hond niet beter konden herplaatsen, toen vertelde ze me dat haar man het daar totaal niet mee eens zou zijn.

Met tranen in mijn ogen keek ik ze na toen ze wegreden. Aiko blafte me natuurlijk weg maar ik had zo enorm met hem te doen…

Nawoord

Ik wil ieder baasje helpen de juiste baas voor zijn hond te worden. Maar ik werk niet met pijnprikkels en zeker niet bij een hond die bang is. Ik vind het heel belangrijk dat je als baasje weet waarom je hond doet wat hij doet. Pas als je dat weet kun je je hond ook helpen en leren wat je van hem wil. Ik vind het belangrijk dat mensen op die manier met hun hond aan de slag gaan. Er bestaat voor geen enkel probleem een quick fix.

Misschien ook interessant:

Wie ben ik

waarom zou ik bij jou komen trainen

Ben jij nou wel gemotiveerd om iets aan het probleem van je hond te doen en verwacht je geen quick fix, maar advies en training op maat?
Kijk dan eens op deze pagina

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *