ervaringen van reizigers met de Pannehoeve

22 januari zijn we vertrokken naar Spanje (Orihuela) met een groep mensen onder leiding van Jolanda en Kees Kap.
Op Facebook al de nodige filmpjes en foto’s gezien van asiels in Spanje en dan word je toch wel nieuwsgierig hoe het er daar aan toe gaat. Ik had geen idee wat daar aan te treffen en ging er onbevangen naartoe.
De eerste dag vanuit het vliegveld direct naar Castalla en La Viecente om een indruk te krijgen. Het viel me reuze mee.

Castalla was niet zo groot en de honden hadden daar de gelegenheid om los te lopen. Zo ook San Vicente zag er redelijk goed uit.
Orihuela bracht de nodige emoties met zich mee daar niet iedere hond de gelegenheid heeft lekker los te lopen.
Het voelde goed hokken schoon te maken,wandelen en hebben een omheining gemaakt voor de jonge hondjes zodat ze even hun energie kwijt konden. Je weet dat het daarna weer is zoals het was, maar een ieder draagt een steentje bij om het nog enigszins dragelijk te maken voor de honden aldaar.
De Spaanse vrijwilligers waren ons dankbaar, gastvrij en het voelde goed een bijdrage te kunnen leveren in de vorm van schoonmaak werkzaamheden en aandacht voor de honden.
Voor mij persoonlijk was het een bijzondere ervaring en zeker voor herhaling vatbaar.
Jolanda en Kees komen natuurlijk vaker in Spanje, maar voor hen de eerste keer met een grote groep. Voelde me erg thuis onder mijn mede vrijwilligers.
Mijn respect en bewondering gaat uit naar deze twee mooie mensen die dit voor ons hebben mogelijk gemaakt en buiten de zorg van hun eigen gezin en honden om tijd vrij te maken om hard te werken in de asiels in Spanje met zoveel passie en liefde. Fijn om dit soort mensen in je leven tegen te komen.
Resumé :het was fantastisch en ik hoop dat ik er een volgende keer weer bij mag zijn

Voor een ieder die van plan is om naar spanje te gaan met Kees en Jolanda.. Twijfel niet, ze zijn zeer zorgzaam en het ontbreekt je aan niets.fantastische kamers in hun huisjes.
Lekker gegeten en aan gezelligheid buiten het werk om ontbrak het niet.
Super bedankt nogmaals voor deze zeer leerzame en enerverende ervaring.
Warme groet Linda van Schaijk


Twee dagen thuis van vier nachten Spanje, kennismaking met de Spaanse asielen. Een hele ervaring en een grote onderneming die heb ik kunnen beleven omdat Jolanda Pannehoeve en Daphne Kuyper me deze kans hebben gegeven.

Al een heel leven vraag ik me af waarom honden van het buitenland naar hier worden gehaald. Vaak vond ik ook wel dat we hier in België en in Nederland al genoeg honden hadden in onze asiels.

De eerste dag zijn we gaan kijken in verschillende asiels. In het eerste asiel waren er twee vrijwilligers aanwezig, de kennels waren gebouwd in een soort van vierkant met middenplein. De meeste honden waren langblijvers. Het mooie aan het asiel is dat de honden daar de hele dag uit hun kennel kunnen rondlopen op het terrein naast de kennels. Dit is echt een unicum. Hier waren ook een beperkt aantal honden in opvang. Heel netjes en de vrijwilligers hadden een hart voor dieren.

De andere twee asiels waren plaatsen waar er tot 250 honden waren. Het ene asiel had een heleboel vrijwilligers. We werden er warm onthaald. Er was ook een quarantaineruimte voor de dieren en we zagen een gezin die een hondje wilde adopteren. In het andere asiel zagen we 1 vrijwilliger met hoofdtelefoon de hokken van de honden uitspuiten waarbij gewoon vanaf de tralies van de hokken, in het hok gespoten werd. Onlogische richting en absoluut niet leuk voor de honden. De 250 honden mochten ieder 10 minuten in een iets groter betonnen hok, dit met een wisselbeurt om even de benen te strekken. De man met de gehoorbescherming had absoluut niets met honden. Hij leek tegen zijn zin te werken. Die persoon was ons duidelijk liever kwijt dan rijk. Dit was dan een asiel die gerund werd door twee dierenartsen. De honden kregen duidelijk niet de nodige zorgen. Het gebouw thans waar de shelters zich bevonden, had echt wel potentieel. Als de wil er echter niet is, zijn de honden hier niets mee.

Zo komen we ook gemakkelijk bij het woord corruptie. Twee dagen hebben wij gezwoegd en gezweet in Cuenca. Ik had nog nooit zoveel stront bij elkaar gezien. Pascal Wiebenik kon het mooi zeggen al die strontfabrieken op pootjes… twee vrijwilligers, mannen op leeftijd die daar de hokken moeten proper houden. Ook hier zaten er een hond of 125. Een Cubaan kwam er vrijwillig met de honden wandelen. Dit betekende de honden aanlijnen en even wandelen op het terrein, meer was hier niet mogelijk. Honden worden als ze net worden binnengebracht, gewoon bij andere honden gegooid. Zo komen er ook veel oeps-nestjes. De dierenarts was al een jaar niet meer bij de honden geweest, daar deze nooit geld krijgt van het asiel. Geen enkele hond is er geënt of gecastreerd. De gemeente steunt het asiel niet meer waardoor de dode honden ook niet meer worden opgehaald. Zij liggen gewoon te rotten in een vriezer, die buiten staat en niet meer werkt. We hebben onszelf het leed bespaard en zijn niet in de befaamde vriezer gaan kijken.

De dag dat we 8 honden wilden meenemen, deed een vrijwilligster moeilijk. Ze wilden geld zien voor de honden. 150 euro wilden ze per hond, te betalen aan de dierenarts die zo hoopte uit de kosten te geraken, alleen dan kregen we de paspoorten mee van de honden. 150 euro voor een hond dat niet reisklaar is, niet ingeënt en nog niet is overgevlogen naar Nederland is veel te veel. De Pannehoeve had al 600 kg aan voer gedoneerd. Na onderhandelen, hebben we uiteindelijk de honden mogen meenemen. Dit was tot op het laatste moment spannend. De vrijwilligers hebben ook begrepen dat als wij 8 honden meenemen, zij ook 8 honden minder moeten voeden en 8 keer minder uitwerpselen dienden op te kuisen. Ze voederden 1 kg brokken per dag wat natuurlijk echte verspilling is. Het eten wordt omgestoten en komt terecht in de uitwerpselen. De volgende dag worden deze gewoon weggespoeld uit de kennel, zo de riool in.

Het asiel in Cuenca ligt zo afgelegen dat er niemand ooit een hond komt uithalen. We hebben op die twee dagen niemand gezien Toch is er voor ieder wat wils in het asiel. Honden van alle leeftijden, in alle kleuren en maten. Duitse herders, staffords, pitbulls, podenco’s, galgo’s, schattige puppies, pointers, mastins, boxers,… 8 honden hebben we daar weggehaald, waaronder twee zwangere teefjes, waarvan één al moeder was geworden voor we haar in de auto konden zetten, 4 kerngezonde puppies, twee dode pupjes.

Vele honden kregen van ons een extra knuffel en een aai. Sommigen lieten we ook even uit. Geen enkele hond, wilde nog terug in zijn kennel. Vele honden waren als de dood voor een leiband en moesten we met veel geduld en soms op ‘lassowerp’-wijze te pakken krijgen om hen toch te laten wennen aan die handeling. Een hond die aaibaar is en gewend is aan een lijn, heeft meer kans om levend uit het asiel te komen. Toch heb ik ook honden gezien die geen schijn van kans maken om ooit uit de shelter uit te geraken. Oud, schichtig, een gevaarlijk ras… toch hebben wij geen enkele agressieve hond gezien. Echter heb ik ook maar drie ‘beginnershonden’ gezien en natuurlijk ook de puppies. De meerderheid zijn projecthonden waar een hele boterham werk aan is. Honden die zullen moeten ontdooien bij de mens, die uren geduld vergen en waar de eigenaars de nodige knowhow voor moeten hebben om een aangename huishond te krijgen. We hebben kilometers gereden om de honden van Cuenca te redden. We mochten deze honden naar het asiel in Albacete brengen. Sole Calvostond ons vol ongeduld op te wachten. We zagen hier wel meer dan 10 vrijwilligers. Het asiel had het minst mooie gebouw. Het was een hok aan een hok aan nog een hok. Maaaaarrrr ik zag alleen lachende gezichten daar. De bezieler kwam ons in de armen gevlogen en gaf ons trots een rondleiding in haar asiel El Arca de Noé. Ze liet ons hun mooie consultatiekamer van de dierenarts zien en hun kleine operatiekwartier. De dierenarts kan daar gewoon werken. De kamer lag vol met medisch materiaal en medicijnen. We hebben ook de donatieruimte gezien, een loods vol spullen. Zij gebruiken echt alles. Andere asiels wilden geen snoepjes, dekens, speelgoed of operatiemateriaal aannemen want ze deden er toch niets mee. Sole Calvo zorgt ervoor dat alle honden in haar asiel als ze de leeftijd van 6 maanden bereiken, ze gesteriliseerd en gecastreerd worden. Elke hond heeft daar zijn inentingen! Prachtig wat zij doen. Ik voelde veel liefde daar in dat asiel.

Zoals je vaak leest, we kunnen de wereld niet redden, maar we kunnen wel voor één hond de hele wereld betekenen.

Ik heb ook begrip voor de mensen die niet met een glimlach in het asiel werken. Zij dweilen letterlijk met de kraan open. Van al dat vechten tegen de bierkaai wordt je moe. Misschien zou ik zelf ook wel de moed en mijn enthousiasme verliezen in zo een uitzichtloze situatie. Binnenkort moeten de mensen van Cuenca een driedaagse opleiding volgen om te leren hoe ze een hond kunnen euthanaseren door een luchtbel in hun aderen te spuiten of hoe dit met chloor kan. Cuenca wordt een dodingsstation waar ze 20 euro/ Kg gedode hond krijgen…

Nobel en genereus om te zien dat er nog mensen zijn in 2016 die niet enkel in hun eigenbelang denken. Die er willen voor gaan, één voor één en die nog hopen op een beter leven. Geloven dat het overtal aan honden beperkt kan worden. Deze mensen zijn een zeldzaamheid. Ik kan het weten… Ik heb tranen zien vloeien van onmacht en uit liefde voor een dier. Allen zijn zielsverwanten. Een dier is zo echt en puur. Deze mensen zijn dat ook.

Bedankt voor de reis, voor de ervaring, voor de herinneringen, voor de vriendschap, voor het verliefd worden op een hond, het gevoel te hebben dat je echt iets kunt betekenen, het zinvolle gevoel, de nuttige bezigheid, me zin te geven in dit soort leven,… Bedankt, zo een 1000 keer! Ik zal deze reis nooit vergeten. Nogmaals besef ik dat honden mijn redding zijn, de rode draad in mijn leven. Dit is mijn leven. Ik ben nog nooit zo moe geweest na een reis. De indrukken hebben me uitgeput.
Tahnee


Een reis van 5 dagen met wildvreemde mensen maar met allen hetzelfde streefdoel in ons hart en in onze ziel, honden gaan redden. Je vertrekt niet wetende wat het ginds wordt maar ook met het gevoel van zal ik dit kunnen en dan vooral aankunnen?
Dan kom je ginds aan en bezoek je het eerste asiel waar alles spik en span is en er ook heel veel bewegingsvrijheid is voor de pootjes en waar je merkt hier gebeurt alles met het hart. Ook het tweede asiel wordt vol goede moed samengewerkt met vrijwilligers; het asieltje zelf is iets minder strak dan het eerste, meer oude gebouwtjes aaneen maar ook hier zijn de dieren goed verzorgd en is er een quarantaine ruimte voor de zieke dieren.
Derde asiel op de maandag is een groot strak gebouw waar twee veeartsen aanwezig zijn, dus de verwachtingen zijn hoog maar wat een teleurstelling, alle honden zijn er aan de diarree en de dieren zien er zielig en bijna verwaarloosd uit. Een grote strakke parking waar precies honderden adoptanten worden verwacht maar geen wandel of speelruimte waar de honden zich eens kunnen uit leven, neen een draadkooi waar kennel per kennel eens vijf minuten in mag. Onverschillig personeel en onverschillige veeartsen die het helemaal niks kan schelen dat ze met levende wezens omgaan waarom zouden ze ook als de meerderheid van de Spanjaarden deze dieren als nutteloze wegwerpartikelen ziet?
Dinsdag gingen we dus met z’n allen op weg naar het asiel van Cuenca met een klein bang hartje. Het asiel ligt vrij goed verscholen in wat wel een locatie voor een zombiefilm leek. Eenmaal aangekomen leek het er op het eerste zicht nog zo slecht niet, het was er vrij proper, de honden zagen er vrij goed doorvoed uit maar we hadden dan wel allen het gevoel dat dit voor een groot stuk in scène werd gezet daar ze wisten dat we eraan kwamen. Twee oudere vrijwilligers waren ter plaatse om de hokken schoon te maken en de dieren van voeder te voorzien maar een asiel runnen houdt zo veel meer in, hekkens moeten worden gerepareerd, zonneschermen moeten worden opgehangen zodat de dieren wat beschutting tegen de hitte kunnen zoeken maar alle honden moesten ook een scalibor halsband om zodat ze beschermd werden tegen vlooien, teken en zandvliegen die leis veroorzaakt. Een aantal honden hadden ook open wonden van vechtpartijen maar geen veearts meer ginds want die werd al 8 maanden niet meer betaald. Dus niet betaald betekent geen hulp, geen vaccinaties, niet gechipt, geen castraties en geen sterilisaties zodat de oeps-nestjes welig tieren. Vele dieren zijn langzitters want wie wil nu een hond met een rugzak of een oude hond of een zieke hond??? Maar laat ik zeggen dat alle honden die er zitten lieverds waren, zelfs hun “gevaarlijke” honden waren eigenlijk maar watjes en ieder pootje wilde enkel maar aandacht en liefde en dit hebben we met z’n allen zoveel mogelijk gegeven. Ik ben ginds besprongen, besnuffeld, beknuffeld, belebberd je noemt het maar op en ik liet alles met veel plezier en liefde gebeuren maar ergens leefde ik ook een stukje op automatische piloot, gewoon doen en zo weinig mogelijk denken. Want was ik beginnen denken dan zou ik reddeloos zijn verloren. Want ik begrijp het niet die mentaliteit van met dieren om te gaan, van ze weg te gooien als een vuile gebruikte sok en ook zij begrijpen het voor geen meter, je ziet het, je voelt het, je ruikt het, hun onbegrip en verdriet en reddeloosheid. Je merkt het zo vaak aan hun blik zo alles verterend verdrietig en wanhopig, ze weten het “ik geraak hier niet meer uit, dit wordt mijn laatste oord”. En nu pas ik de foto’s zie kan ik mijn emoties de vrije loop laten, wil ik tieren, razen, brullen, iets heel erg stuk maken want zo voelen mijn hart en ziel nu aan , héé éél erg stuk wetende dat die smekende liefdevolle blikken op de foto’s niet allen een liefdevolle thuis zullen vinden dat voor tal van hen het licht in hun ogen zal doven en sneller dan we willen. Ik probeer niet te huilen want ik weet eenmaal deze zullen vloeien vergaat de wereld misschien in een zondvloed van zoveel verdriet en machteloosheid of misschien zou een wereld vol verdronken mensheid nog zo slecht niet zijn. maar ondanks de emoties die door me heen razen als een alles verterende storm is er een emotie die met kop en schouders bovenuit steekt en dit is de wil om te blijven vechten en helpen. En ik kan enkel benadrukken mensen, help waar jullie kunnen al lijkt het nog zo weinig, deel doneer, adopteer of foster indien mogelijk want zovelen wachten op een goed mensenhart en ze zijn hoop ik toch nog talrijk.
En tenslotte het laatste asiel waar weinig foto’s van zijn ter bescherming van de dieren was een verademing, tal van vrijwilligers, gezonde dieren, een beheerster van het asiel met een hart van goud. Als de zondvloed er komt zullen zij de redding zijn want het heet niet voor niks arca de noé. Het was een ervaring om nooit te vergeten en ééntje waar ik zeker een vervolg wil aan breien, ik wil ook de mensen uit ons team bedanken om te zijn wie ze zijn, allen mensen met een groot hart. Geen mensen-mensen maar dieren-mensen net als ikzelf en buddy’s anytime, anyplace voor de pootjes.

stephanie