Kinderen, honden en hondenbeten

Naar aanleiding van een onderzoek wat ik heb gedaan naar hondenbeten (https://edepot.wur.nl/428257) is dit het tweede blog. Het eerste deel was vooral cijfermatig en vrij klinisch, bij dit deel wil ik wat verder ingaan op het opvoeden van de kinderen ten opzichte van honden (en andere dieren), het respect wat je ze moet leren maar ook wat je juist niet aan een kind moet en kan overlaten. Over dit onderwerp zijn nog heel veel blogs te vullen en ik ga nog zeker een behoorlijk aantal dingen hierover schrijven, gewoon omdat ik hoop dat het helpt aan het terugdringen van het aantal hondenbeten bij kinderen in ieder geval.

Respect

Je dient je kind respect bij te brengen voor de hond, vanaf zo klein mogelijk. Maar de andere kant is dat je je kind ook dient te respecteren en de hond ook dient te leren wat hij wel en niet mag.

Ik kom heel veel filmpjes tegen waarbij ik denk: “ach gossie, arme hond”, maar ik kom ook heel veel filmpjes tegen waarbij ik denk: “ach gossie, arm kind”

Wanneer een hond van alles met een kind “mag doen” wordt dat ook gewoontegedrag. Je dient je hond dus ook respect voor het kind bij te brengen. Je dient je hond te leren dat hij niet aan spullen van het kind mag komen maar ook zeker geen kind mag omduwen, geen kind mag trekken aan kleding etc.

Het is dus niet alleen het kind wat je dient te leren hoe het met de hond om moet gaan, je moet ook je hond leren hoe hij met het kind om gaat.

Een hond is een hond

Dat is voor iedereen duidelijk. Je kunt je hond nog zoveel respect bijbrengen voor het kind en leren dat hij niet aan de spullen van een kind mag zitten, dat bijten not done is en dat hij niet mag trekken aan kleding of aan spullen die het kind vast heeft.

Dat slaat hij op. Maar er is nog een ander hersengedeelte van de hond en dat heet het instinct. Hij zal op bepaalde dingen instinctmatig reageren. Het instinct is iets wat een hond niet zelf kan sturen en wat hij dus “moet doen” van zichzelf. Juist hier komen de gevaarlijke situaties om de hoek kijken.
Je kunt je hond zo goed mogelijk opvoeden, er blijven echter altijd onvoorziene situaties. Situaties waarop de hond zelf niet eens grip heeft omdat het gestuurd wordt door zijn instinct.

Een kind is een kind

Ook een kind kun je alles leren, hoe klein ze ook zijn. Maar ook een kind blijft een kind.
Ook al weet een kind dat iets niet mag, hij of zij zal toch proberen wat de consequenties van zijn gedrag zijn.

Dit is ook het moment voor een beet van een hond. Ook al weet het kind dat een hond iets niet leuk vindt, dan nog is het spannend om te kijken wat de hond dan precies zal doen. Je kan dat een kind ook niet kwalijk nemen. Een kind moet leren van onderzoeken en moet leren van de actie reactie. Alleen zou een hondenbeet die goed aankomt wel een hele harde les zijn.
Dus is het zaak dat je kinderen altijd begeleid op het moment dat er ook een hond in huis is en dat je een kind gewoon nooit alleen laat met een hond.

Te laat

Dan kan het simpel zijn dat je erbij bent en dat je kind eigenlijk niets bijzonders doet, in ieder geval niet iets waarop je zou ingrijpen. Toch kan de hond aangeven dat het kind te dicht bij is, of dat het kind iets doet wat hij niet prettig vindt. De hond laat afstandsvergrotende signalen zien. Echter als je die als ouders niet kent of herkent kan het dus ook zijn dat je te laat bent met ingrijpen. Dat zijn de beten waarbij je hoor: “de hond heeft uit het niets gebeten”. Echter een hond bijt zelden echt “uit het niets” tenzij de signalen al zo vaak zijn bestraft dat de hond de signalen achterwege laat en inderdaad opeens gewoon bijt. Maar ook daar is een baas (of in het geval van een herplaatshond een vorige baas) schuldig aan.

Hieronder een filmpje wat op het eerste gezicht heel grappig lijkt. Dat vinden de ouders ook. Het kindje ligt op de grond en doet eigenlijk niets richting de hond. Maar de hond vindt het geluid wat het kindje produceert niet fijn. Je ziet dat hij zijn oren in zijn nek heeft liggen. Een hulpvraag richting degene die filmt: “doe hier iets aan” Hij likt zijn lippen af een kalmeringssignaal en een teken dat hij probeert zichzelf rustig te krijgen. Op het laatst zie je dat hij richting het kindje kijkt en dat is het moment waarop het heel erg fout zou kunnen gaan. Ik zeg met kracht zou kunnen gaan, want het is niet fout gegaan. Maar dat zou het moment kunnen zijn waarop er wordt beweerd dat de hond UIT HET NIETS heeft gebeten terwijl hij al een hele tijd duidelijk aangeeft dat hij dit niet prettig vindt.

Verplichte cursus

Wat mij betreft zou er een verplichte cursus moeten komen over dit soort onderwerpen voor hondeneigenaren.
61% van het totale aantal bijtincidenten vindt plaats in huiselijke kring waarbij kinderen het meest slachtoffer zijn. Door middel van een uitgebreid webinar over de kalmerende signalen, de afstandsvergrotende signalen en de agressie signalen leer je je hond lezen. Ik leer je waar je naar moet kijken en ook hoe je in moet grijpen op een voor de hond en kind rustige manier.

Dit is geen verplichte cursus maar wel een aanrader.

Klik op de link om naar de pagina over het webinar te gaan

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *