Mijn naam is Loco

Mijn naam is Loco en ik ben geboren bij een hele lieve mama ongeveer 3 jaar geleden. Dat denk ik tenminste want dat weet ik namelijk niet meer. Ik denk dat ik ook een heel lief pupje was want ik ben namelijk nu ook nog heel lief dus het kan niet anders dan dat ik een heel lief pupje was.
Helaas kan ik niet praten want dan zou ik jullie vertellen wat ik allemaal al heb meegemaakt. Maar ik kan het pas vertellen vanaf het moment dat ik in het asiel in Orihuela ben gekomen.

18 december

Dat is het moment dat ik in mijn gevangenis ben gekomen. Ik kwam aan in het asiel en ik werd in een hokje gestopt. Mijn hokje bestaat uit buiten 1m2 en binnen ongeveer 1m2 met een mand zonder deken, een drinkemmer en een etensbak.
Meer kan er niet in mijn hokje want anders pas ik er zelf niet meer in.

Ik was heel benieuwd wat er ging gebeuren. Nou niets dus……..

Mijn dagen zijn vreselijk. Ik word ’s morgens wakker, koud en rillerig want ik heb niet eens een dekentje in mijn mand. Ik moet plassen dus ik ga tegenwoordig maar naar het stukje buiten. In het begin zat ik heel lang te wachten tot er iemand kwam om mij uit te laten. Maar er kwam niemand.
Tot ik bijna klapte en ik het toch in mijn hokje moest doen.
Ik moet ook in dat hokje poepen. Dat is echt vies maar ik heb geen keus.

Ik mag er ongeveer 15 minuutjes per dag uit. Dus ik probeer altijd dan te poepen en te plassen want als ik eruit ben wordt in ieder geval de poep uit mijn hokje gehaald en wordt het schoongespoten. Daarna moet ik terug in een nat hok en dat is echt niet lekker als het koud is.

Hoop

Ik hoop nog steeds dat als er weer mensen in het asiel komen dat ik een keertje aan de beurt ben om ook mee te mogen. Ik zie vaak andere honden weggaan. Ik zie dan vreemde mensen en die knuffelen helemaal met zo’n hondje. En dat hondje mag dan mee. Lekker liggen op een mand en in een warm huis.
Ik doe iedere keer ook enorm mijn best om lief te zijn tegen de mensen die langs komen maar ze zien me gewoon niet of ze lopen door.

In het begin had ik nog de hoop dat mijn baasje terug zou komen of dat ik een leuk nieuw baasje zou krijgen.
Maar ik ben een stafford en in Spanje heb je daar speciale papieren voor nodig heb ik gehoord
Dus mensen willen geen staffords meer. En hoe ik ook mijn best doe, mensen zien me gewoon niet staan.
In het begin had ik nog hoop, maar die hoop wordt iedere dag een beetje minder.

Ik blaf, ik gil, ik maak herrie maar mensen durven niet in ons gedeelte te komen dus ze zien me ook niet staan. De rest van de dag heb ik gewoon niets te doen dan alleen maar te liggen. Lopen kan ik bijna niet omdat ik geen ruimte heb.
Nog 8 jaar te gaan

DAN GA IK EINDELIJK DOOD!!

Please follow and like us:
error

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *