Bassie, de kennismaking

Mijn naam is Bassie en het dagboek wordt geschreven vanuit hoe Jolanda denkt dat ik de wereld zie.

Ik zal eerst een stukje van  mijn achtergrond vertellen.
Ik was een leuke, vrolijke pup en ik mocht mee naar Nederland omdat er een soortgelijke hond uit het asiel Cuenca naar Nederland ging.
Ik heb begrepen dat er zoveel honden waren om uit te kiezen en dat ik gewoon geluk heb gehad dat ik op de andere hond leek. Anders had ik waarschijnlijk nog in het asiel gezeten.

Ik was een leuke en vrolijke pup toen ik op de Pannehoeve kwam. Wel was ik al heel vroeg enorm sterk. Het leuke en vrolijke heb ik nog steeds. Ik kan echt heel goed dansen als ik iemand zie die ik lief of leuk vind. Mijn hele lijf danst dan met me mee zo blij ben ik dan.
Ik ben toen ik ongeveer een half jaar was geadopteerd door twee mensen die mij wilden opvoeden als hulphond. Ik was daar in de eerste instantie ook best geschikt voor. Ik vond het leuk om dingen met mensen en voor mensen te doen. Ik kreeg bij deze mensen een grote zus die ALLES voor me regelde. Dat was heel makkelijk en lekker vertrouwd, totdat zij plotseling overleed.
Ik kon het toch allemaal niet alleen?
Ik vond opeens andere honden heel eng, en ook andere mensen waren heel eng. Ik had dus besloten dat ik andere honden gewoon weg moest blaffen en als ze niet luisterden dat ik dan met ze ging vechten. Ik dacht namelijk dat alle honden mij aan wilden vallen nu mijn zus er niet meer was, dus koos is ervoor om als eerste aan te vallen.

Ik had de man die er tussen sprong toen ik een hond wilde aanvallen, echt niet gezien maar ik heb hem wel gebeten. Omdat ik zo lelijk deed werd iedereen in de buurt bang van me en werd mijn baasje bedreigd door mij. En omdat ik iemand gebeten had, had de politie besloten dat ik dan maar ingeslapen moest worden.
Gelukkig had mijn baasje contact opgenomen met de Pannehoeve en die hadden contact opgenomen met de landelijke inspectiedienst. Dat was maar net op het nippertje heb ik gehoord want de dierenarts was al onderweg om mij over de regenboogbrug te laten gaan omdat ik agressief zou zijn.

Inmiddels is iedereen er wel achter dat ik niet agressief ben, maar dat ik het gewoon heel spannend vind en dat ik heel onzeker ben.
Ik kan prima overweg met alle honden op de Pannehoeve  en als daar een hond naar me gromt dan ga ik heel snel weg. Ik trek me op aan de stoerste honden op de Pannehoeve en daar kijk ik van af hoe ik alles moet doen. Ik kan met hun ook heel lekker spelen en ravotten.

Op dit moment sta ik samen met een rottweiler meisje en zij is echt weer mijn leider. Maar Jolanda vind dat ik op eigen benen moet leren staan dus gaan we trainen. Dat vind ik echt heel erg eng.
Ik vind het heel moeilijk om erop te vertrouwen dat Jolanda problemen wel voor mij oplost. Als ik iets hoor moet ik direct reageren. Jolanda zegt dat het reflexmatig gedrag is. Ik heb geen idee wat reflexmatig gedrag is, ik weet alleen dat ik niet anders kan dan reageren als ik iets hoor en ik vergeet dan dat ik op Jolanda moet letten.

Dat zijn we dus nu heel veel aan het oefenen. Het oefenen is heel leuk als ik niets hoor of als er niets om me heen gebeurt. Ik verdien dan namelijk allemaal snoepjes en daar ben ik dol op.
Zolang ik binnen de veiligheid van de Pannehoeve of de auto ben, vind ik het allemaal prima, maar zo gauw ik buiten kom dan wordt het erg spannend voor mij. Maar van Jolanda mag ik daar langzaam aan wennen en het gaat ook steeds beter. Ik kan al de deur uitlopen naar de auto toe zonder dat ik het nog spannend vindt. Ik durf daar ook al op Jolanda te vertrouwen en daar is zij dan weer supertrots op.

Het komt wel goed met mij zegt ze en met Jolanda aan mijn zij denk ik dat ook wel. Ik moet leren te vertrouwen op mijn baasje maar dat is errug moeilijk.

Jullie kunnen al mijn belevenissen meelezen in ons dagboek. Tot snel

Liefs Bassie

Please follow and like us:
error

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *