Het verhaal van Beer

Het verhaal van Beer
Beer is hier binnengekomen via de dierenbescherming. We werden gebeld dat er een mevrouw in een garagebox leefde samen met haar hond Beer.
Een mechelse herder die al op leeftijd was.
De mevrouw werd opgenomen en natuurlijk moest Beer ondergebracht worden en werden wij benaderd.


We hadden op dat moment plaats en Beer mocht komen. Ondanks dat Beer in een garagebox woonde was al snel duidelijk dat hij niet was mishandeld. Wel kwam hij met een enorme wond in zijn nek die enorm aan het ontsteken was. Maar waarschijnlijk was het een geld kwestie dat Beer niet naar de dierenarts was geweest.
Wij zijn uiteraard direct met hem naar de dierenarts gegaan om de wond te laten verzorgen.

Na een paar dagen stopte Beer plotseling met eten en begon over te geven. Uiteraard kan dit een keer voorkomen en we hebben het even een dag aangekeken. De volgende dag hebben we toch maar besloten naar de dierenarts te gaan met hem.
Daar kregen we de onthutsende mededeling dat Beer ernstig ziek was. Een leverprobleem. Ze hebben direct de leverwaarden gemeten en die waren heel slecht.
Zijn tandvlees zag geel, zijn oogwit zag geel en hij oogde totaal ziek.
Het was woensdag en we besloten hem mee terug te nemen naar huis. Thuisgekomen ben ik direct op zoek gegaan en heb ik me ingelezen in een leverprobleem.
Bij de dierenarts hadden we de afspraak gemaakt om hem vrijdagmorgen in te laten slapen. De diagnose was dat er niets meer aan te doen was, zo ernstig waren de leverwaarden.

Na me ingelezen te hebben heb ik “Natuurlijk voor uw hond gebeld” onze vers vlees leverancier met de vraag of hij pancreas had liggen en dat had hij.
Hij was ook zo lief om dat per direct te komen brengen.
Ik ben direct begonnen met de pancreas te voeren. In het begin lukte dat niet en werd het een soort van dwangvoederen wat ik bij hem deed. Maar na een paar hapjes lukte het om hem zelf te laten eten. Kleine beetjes en soms kwam er nog wat uit.
Donderdag bood ik hem in kleine porties de pancreas aan en die bleef erin. Over de hele dag gezien nog niet heel veel maar hij gaf niet over en leek een beetje levendiger te worden.

Nu is het bij mij altijd de vraag of ik dat WIL zien of dat het ook werkelijk zo is. Ik heb dus vrijdagmorgen de dierenarts gebeld en gevraagd of hij pijn had.
Dat was volgens haar onwaarschijnlijk, dus in overleg met haar zijn we met hem het weekend in gegaan.

De pancreas at hij nog steeds in kleine porties maar ik verhoogde de hoeveelheid per dag en het bleef er in. Hij leek ook op te knappen maar goed het was nog steeds geen 10 en zelfs geen 5, maar er zat naar mijn gevoel vooruitgang in.
Op maandagmorgen zat ik mijn ontbijt te eten en liep het kwijl uit zijn bek. Ik heb hem dus een stukje brood gegeven en dat nam hij gretig aan. Zijn ogen stonden weer wat levendiger als de dag ervoor en langzaamaan kroop hij uit het diepe dal waar hij in had gezeten.

Inmiddels is hij alweer meer dan een half jaar geplaats in blakende gezondheid.
Ik ben zo blij dat ik toendertijd de beslissing heb genomen om te wachten met inslapen en hem te gaan dwangvoederen. Misschien is het een van de weinige die er doorheen kon komen. Ik weet het niet maar het is gelukt hem gezond te krijgen en een goed leven te geven.

Lees ook:

verhaal over een broodfokhond

Verhaal van Ollie

Over Jolanda

Jolanda is hondentrainster met een eigen visie op het trainen van honden, voor mensen die van hun hond een maatje voor het leven willen maken en die op een positieve manier met hun hond in het leven willen staan.

Jolanda heeft wat betreft opleiding niets met honden gedaan, maar is officieel horecamanager. Omdat die niet werkte samen met het hebben van een gezin is ze begonnen met een hondenopvang waarin vele moeilijke honden zijn opgevangen en weer opnieuw zijn getraind zodat ze terug konden de maatschappij in. Lees meer

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *