Een kant van mij die jullie nog niet kennen (hechtingsstoornis bij honden)

Er zijn misschien nog wel meer kanten die jullie niet van mij kennen. Maar naast dat wij honden opvangen hebben wij als gezin ook heel veel pleegkinderen opgevangen. Sommige voor korte tijd en sommige voor langere tijd.
Wij (mijn man en ik) hebben ons altijd ingezet voor zij die geen stem hebben en dat zijn over het algemeen de dieren en kinderen.

We zijn hier op een gegeven moment mee gestopt. Maar ik ben er zeker van dat er weer een moment komt dat ik me ook weer in zal gaan zetten voor kansarme kinderen net als dat ik jaren heb gedaan voor kansarme honden.

Één van onze pleegkinderen kwam als klein meisje van 9 maanden binnen bij ons. Ze hadden 4 kinderen in een huis “gevonden” terwijl de moeder al een tijdje in de gevangenis zat. Het jongste meisje was naar beste eer en geweten een paar weken verzorgd door haar oudste broertje van toen 8 jaar. Je kan natuurlijk van een jochie van 8 jaar niet verwachten dat hij voor een kind kan zorgen van 9 maanden zoals een ouder dat kan. Het meisje had dus met haar 9 maanden al een forse hechtingsstoornis ontwikkeld.

Link met honden

Hoe bijzonder ook, ik heb de link met honden hierbij nooit gemaakt. 10 jaar lang hebben wij voor dit meisje gezorgd. 10 jaar lang hebben we gezien welke problemen dit voor een kind met zich meebrengt ondanks al onze zorgen voor  en om haar.
Ondanks dat ik inmiddels al een 20 jaar met honden werk heb ik de link dat een hechtingsstoornis ook bij honden voor zou kunnen komen nooit gelegd.

Het is misschien nog maar een half jaar geleden dat opeens bij mij de schellen van mijn ogen vielen.

Muppet

Anderhalf jaar geleden kwam mijn pleegdochter aan met een border collie van 12 weken oud. De pup had inmiddels 3 bazen gehad en de fokker wist niet meer wat hij er mee moest.  Hij was onhandelbaar. Nu is een hond voor mij niet zo snel onhandelbaar. Mijn andere border collie was een behoorlijke tijd daarvoor overleden en eigenlijk wilde ik geen border collie meer. Maar als echte fan van het ras was ik al snel verliefd.
Wat ik echter mistte met deze pup was een “band” en niet van mij uit maar van de pup uit. Hij leefde zijn leven. Was stout en soms ronduit echt vervelend en soms was er zelfs geen land met hem te bezeilen.
Hij vond alles en iedereen eng, blafte naar alles en iedereen.
Maar ook in de training was het allemaal mat gedrag. Niet het gedrag wat ik van een border collie gewend ben. Hij deed met me mee maar halfverwege de training ging hij liggen of simpelweg iets anders doen. Vrijwilligers en stagiaires vermeed hij angstvallig en knuffelen was al helemaal niet aan de orde. Hij leek enorm eenzaam tussen de groep honden. Hij trok niet naar andere honden en leek enorm in zijn eigen wereldje te leven en ik kreeg hem er niet uit.

Te druk, te weinig tijd, teveel druk tijdens de training

Ik weet het aan mezelf. Ik had te veel honden. Ik had het te druk om hem goed te trainen en als ik al tijd voor hem vrijmaakte om te trainen, wilde ik ook trainen dus zette ik er druk op.
Ik wilde enerzijds van hem een goedluisterende hond maken zoals ik mijn border altijd had gehad en eigenlijk had ik er te weinig tijd voor. Dat was mijn conclusie.
Eigenlijk kon ik hem niet geven wat hij nodig had in mijn gevoel en dat frustreerde me enorm (dat heeft me ook de stap doen maken om drastisch te minderen in honden) maar ik wilde hem niet kwijt en hij had al drie bazen gehad voor mij.
Twijfel…………. Maar na het besluit genomen te hebben om drastisch in honden te minderen had ik ook het besluit genomen dat ik vanaf het moment dat ik meer tijd kreeg dat ik hem dan als eerste zou gaan trainen zoals ik dat met mijn andere border ook had gedaan.

Ik heb het dus los gelaten met het idee, dat ik het later met hem zou inhalen en voor nu regelmatig tijd met hem zou doorbrengen en trainen maar de druk eraf halen.
Ik haalde hem vaker naar me toe om gewoon lekker te knuffelen en bij me te zijn en ik werkte op die manier aan een band met hem.

Ommekeer

Een half jaar geleden ongeveer was er opeens een ommekeer in zijn gedrag. Ik had het zelf nog niet eens opgemerkt maar alle vrijwilligers en stagiaires merkten op dat Muppet opeens kwam knuffelen. Zich opeens mengde tussen de mensen en hij leek er ook enorm van te genieten. Inmiddels luistert hij redelijk. Ik mag ook niet meer dan redelijk verwachten omdat ik er zeker nog niet de tijd in heb gestopt die hij nodig heeft.
Maar het allerfijnste is dat we een band hebben. Hij is blij me te zien. Hij is blij met me te knuffelen. Hij is gelukkig en dat is voor mij heel fijn om te zien.

Hechtingsstoornis

Als ik Muppet achteraf vergelijk met mijn pleegkindje zie ik enorm veel overeenkomsten. En eigenlijk als ik heel veel probleemgedrag hoor met “nieuwe” honden in een gezin. Als ik honden zie die hier zijn binnengekomen met “probleemgedrag” zie ik enorm veel overeenkomsten met een ongehecht kind. Ik vind het voornamelijk van mezelf bijzonder dat me dat nooit eerder is opgevallen.

In de hechtingsstoornis bij mensen wordt de hechtingsstoornis in twee types gedeeld, het geremde type en het ontremde type.
Als we dan naar de kenmerken gaan kijken dan zijn er enorm veel overeenkomsten met honden die nieuw in hun gezin komen:

  • Overdreven waakzaam
  • Reageert onvoorspelbaar
  • Gedraagt zich tegenstrijdig
  • Kent een aanhoudende toestand van stress
  • Maakt weinig onderscheid tussen vertrouwde en onbekende personen
  • Vertoond aanklampend gedrag
  • of vertoond juist gedrag waarin de baas niet belangrijk blijkt en die hij niet nodig lijkt te hebben
  • Vraagt veel negatieve aandacht
  • Gaat naar willekeurige personen voor het vervullen van behoeftes
  • Verminderd gevoelig voor straf of pogingen om gedrag te corrigeren
  • Vermijden van oogcontact
  • Vertonen van overlevingsgedrag en schijnaanpassing

Ik heb nu uiteraard de kenmerken eruit gehaald die ook op honden van toepassing zijn.
Ik heb via google gekeken of er iets bekend is over hechtingsstoornis bij honden. Ik heb echter niets kunnen vinden wat ik op zijn minst opmerkelijk vind.
Ik denk dat dit fenomeen zeker ook bij de hond voorkomt, waarschijnlijk anders beschreven.

Bij dergelijke honden zijn er zeker wel oplossingen. Ik kan uiteraard niet aangeven hoe ver bepaald gedrag in karakter zit en hoe ver gedrag bepaald wordt door hechtingsproblematiek. Wat wel een feit is dat er wel degelijk verschil zit in een hechtingsstoornis bij een mens of bij een hond. Een hechtingsprobleem bij een hond kan met heel veel inzet goedkomen. Bij kinderen is dit vrijwel onmogelijk omdat zich dit in de eerste fase van hun leven afspeelt.

Tips

Het eerste wat moet gebeuren is een band opbouwen en de hond zoveel leiding geven dat hij eigenlijk zelf niets meer kan en hoeft te beslissen. Zijn leven ligt in jouw handen. Hij is dus als het ware volledig afhankelijk van je. Daarnaast is het belangrijk dat er hele duidelijke regels zijn.

Het moet de hond duidelijk worden dat hij voor alles afhankelijk is van jou en dat hij ook voor alles bij jou moet zijn en met jou mee moet doen.
De overlevingsmodus waar de hond op dat moment in staat moet overgaan naar een afhankelijke band van jou alvorens hij bepaalde beslissingen zelf kan gaan nemen.
Dit kan vrij intensief zijn omdat het niet handig is een hond die geen band met je heeft los te laten lopen. Ook het lopen daarbij moet hij afhankelijk zijn van jou. Hij moet geen dingen voor zichzelf kunnen doen, alle leuke, gezellige maar ook minder leuke dingen daar heeft hij jou voor om hem te supporten maar ook om met hem door te maken.

Goede oefeningen en dingen om samen te doen zijn bijvoorbeeld:

  • Samen op een kussen of een kleed lekker tegen elkaar aan liggen. Dat is iets wat honden ook vaak onderling doen. Er hoeft niet volop geaaid te worden of geknuffeld maar de hond geborgenheid geven.
  • Contact training. Als hij met jou bezig is, contact met jou zoekt is dat een beloning waard. Op die manier krijg je zelf waarde.*
  • Nee training, duidelijke grenzen
  • Geen eten meer geven uit een bak maar alleen nog uit jouw hand, op die manier bouw je ook razendsnel een band op met een hond
  • Belonen voor ieder dingetje wat hij met of voor jou doet en dan niet alleen met snoepjes maar ook met stem en knuffels.

Achteraf bezien had mijn derde hond die ik met heel veel “probleemgedrag” kreeg ook een hechtingsstoornis. Ik heb uit wanhoop hem aan me vastgebonden, 24 uur per dag, alleen als ik ging douchen was hij los, verder zat hij twee weken lang 24 uur per dag aan me vast. Ik heb daarna het lijntje eraf gehaald en hij is eigenlijk nooit meer los gekomen van me.
Niet de meest ideale oplossing en eigenlijk ook niet goed maar ik had wel een superband met hem. (en het geluk dat hij daarbij geen verlatingsangst had ontwikkeld)
Dat is dus ook nog een idee.

Eerst een band en regels en daarna de training

Je kunt met een hond niet trainen als je geen band met hem hebt. Het is vergelijkbaar met dat een vreemd iemand jouw huis vandaag komt binnenlopen en jou gaat vertellen wat je moet doen. Dat zou je niet accepteren. Zo ziet jouw hond jouw ook, als het ware als een vreemde.
Je start dus eerst met een band op te bouwen en duidelijke regels te stellen. Als je dan zover bent dat je hond echt jouw hond is dan kun je training met hem gaan inzetten.

Ik hoop dat ik met dit verhaal wederom heb kunnen bijdragen aan wat begrip voor de hond maar ook wat handvaten heb kunnen geven voor degene die hiermee te maken hebben.

Misschien ook interessant

Contact training

Nee training

Over Jolanda

Jolanda is hondentrainster met een eigen visie op het trainen van honden, voor mensen die van hun hond een maatje voor het leven willen maken en die op een positieve manier met hun hond in het leven willen staan.

Jolanda heeft wat betreft opleiding niets met honden gedaan, maar is officieel horecamanager. Omdat die niet werkte samen met het hebben van een gezin is ze begonnen met een hondenopvang waarin vele moeilijke honden zijn opgevangen en weer opnieuw zijn getraind zodat ze terug konden de maatschappij in. Lees meer

Niets uit dit bericht mag gekopieerd worden. Het mag uiteraard gedeeld worden op social media of elders maar dan alleen als complete link. @copyright pannehoeve

Please follow and like us:

4 gedachten over “Een kant van mij die jullie nog niet kennen (hechtingsstoornis bij honden)

  1. ik vind dit een zeer verhelderend stukje en ik ben blij dat ik het heb gelezen ik herken
    er veel van in mijn hond.
    Ook de tips zijn zeer waarde vol ook al gaat het nu beter tussen mij en mijn hond laska
    ik ga er zeker wat mee doen.

  2. Wat had ik dit graag eerder gelezen, wat een herkenning! Ook ik heb pleegkinderen gehad en had gedachten aan hechtingsproblematiek bij onze Spaanse ex-straathond. Maar dat had ik bij honden nog nooit gehoord of gevonden in literatuur. Fijn nu te lezen dat mijn gevoel gewoon goed was! Jammer dat jullie zo ver weg zitten. Maar ik ga met de tips aan de slag

  3. Ik denk dat ons Spaanshondje ook hechtings problemen had. Ik zei wel eens”hij lijkt wel autistisch. Met een stukje gekookt ei komt hij na 2 jaar schoorvoetend naar mij toe als de wandeling afgelopen is. Hij is nu ook “los” met een langere riem, die laat ik dan los in het bos. Zo hebben we dan een lijntje met elkaar. Oei hij mag ook op bed, om maar contact met hem te krijgen. En ik begin nu eindelijk een leuke hond te krijgen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *