Vandaag ben JIJ de herplaatshond en dit verhaal gaat over jou.

Ik ben Marianne en ik woonde met mijn gezinnetje in een leuke wijk ergens in Nederland. Ik had veel vrienden, lieve familie en was volmaakt gelukkig.
Op een dag kwam er bezoek en natuurlijk zorgde ik voor koffie met een koekje erbij. Ik kon de mensen niet verstaan maar mijn man schijnbaar wel en die kletste volop met deze mensen.
Na verloop van tijd vroeg mijn man of ik even mee wilde rijden met deze mensen en ik had geen idee waar naar toe maar natuurlijk wilde ik dat.
Mijn man zwaaide nog naar me, een van de kinderen huilden en de andere stond ook te zwaaien. Ik vond het allemaal erg raar en vreemd.

Maar ik ging er vanuit dat het goed was. De mensen waren erg aardig al kon ik ze niet verstaan. Ik heb een paar keer gevraagd wat ze wilden tot me duidelijk werd dat ik min of meer meegenomen werd.
Waarom? Wat had ik verkeerd gedaan? Wie waren deze mensen? En waar gingen we naar toe?
Natuurlijk heb ik verteld dat ze moesten stoppen (zo slim ben ik namelijk als mens) natuurlijk heb ik geprobeerd uit de auto te komen (zo slim ben ik ook als mens) maar dat lukte niet en deze mensen werden zelfs een beetje boos op me………………

We kwamen aan in een heel vreemd huis. Ik kreeg een kamer met een bed en een badkamer en 1 boek in het Nederlands. Toen we aankwamen in dat huis werd ik naar die kamer gebracht en de deur ging op slot. Ik heb geschreeuwd, gegild, gekrijst maar niemand reageerde en ik was totaal in paniek.

De volgende ochtend werd ik opgehaald en kreeg ik eten ik denk een ontbijt. Drie tubes in verschillende kleuren. Ik vroeg of de rest niet wilde eten maar niemand die me verstond en die me antwoord gaf. Ik heb 1 klein beetje uit de tube gehaald en opgegeten, het smaakte niet verkeerd maar het voelde wel verkeerd en bovendien was ik misselijk van angst en van de spanning. Natuurlijk bleef ik duidelijk maken dat ik weg wilde maar niemand die erop reageerde.

Ik kreeg een soort kindertuigje aan en we gingen naar buiten. Ik dacht mijn kans schoon te zien om er vandoor te gaan maar iedere keer als ik probeerde weg te rennen kreeg ik een ruk aan dat tuigje, ik kon geen kant op. Ik kwam op straat mensen tegen die ik smeekte me terug te brengen of me te helpen, maar iedere keer als ik iemand aansprak kreeg ik een duw of een ruk aan de lijn.
Terug bij het huis werd ik weer in de kamer gezet.
Ik heb wederom geschreeuwd en gekrijst maar er werd niet op gereageerd.

Wat wilden ze van me, waarom hebben ze me meegenomen? Wat doe ik hier?
Na een half uurtje ongeveer kwam er een masseuse en die vroeg me op bed te gaan liggen en die masseerde me van top tot teen. Normaal zou ik het heerlijk vinden maar op dit moment vond ik het niet geweldig.
Toen de masseuse weg was mocht ik weer mee naar buiten, maar weer aan het tuigje. We gingen op bezoek bij mensen. Ik heb die mensen eerst geprobeerd te vragen of ze me konden helpen maar na een flinke ruk aan het tuig ben ik netjes op een stoel gaan zitten. Ik kreeg koffie en een gebakje. Ik werd van alle kanten bekeken en regelmatig streelde er iemand over mijn arm of over mijn hoofd, enorm irritant! Tot ik het zat werd en ze van me afschudde. Ik kreeg meteen weer een ruk aan het tuig en moest achter de stoel van de man gaan zitten

Eenmaal weer thuis hoefde ik niet direct naar mijn kamer en mocht ik in de woonkamer blijven. Ik mocht tv kijken, kreeg koffie, koek en af en toe kreeg ik een aaitje over mijn arm of over mijn hoofd.
Toen ik op een gegeven moment naar het toilet ging heb ik natuurlijk direct geprobeerd of ik kon ontsnappen. Alles was op slot en vergrendeld en de ramen konden niet open.
Toen de mensen dit zagen moest ik meteen weer op mijn kamer.

De mensen waren verder erg goed voor mij. Ik kreeg prachtige kleding, regelmatig massage, had een prachtige kamer met een bubbelbad en af en toe een nieuw boek. Ik mocht in de woonkamer overdag en we gingen regelmatig naar buiten maar ik moest wel aan een tuigje.
Toen kwam er bezoek, een hele enge man die continu aan me zat en me overal betastte. Ik probeerde hem dus duidelijk te maken dat ik dat niet wilde en ging steeds verzitten. Maar de man bleef aan de gang en op een gegeven moment werd ik boos en ging ik tekeer tegen de man. Ik werd meteen weer in mijn kamer gezet en mocht er die dag ook niet meer uit.

Ik heb geen idee waar ik ben beland, ik heb geen idee waarom ik daar ben. Ik probeer me aan te passen, maar deze mensen doen dingen met me wat ik niet wil, en als ik boos word word ik gecorrigeerd. Ondanks dat ik mooie kleding heb, lieve mensen die goed voor me zorgen, goed eten weet ik nu twee weken later nog niet wat ik hiermee aan moet. Ik wil terug naar mijn veilige haven, terug naar mijn eigen gezin waar ik gelukkig was.

Na drie weken mocht ik terug naar huis.

Moraal van het verhaal
Als je als herplaatshond in een nieuwe situatie wordt geplaatst is dit eigenlijk een beetje wat hij mee maakt. Je kunt zelf goed zijn voor je hond en je kunt hem het beste voer geven, de beste verzorging. Maar het duurt een behoorlijke tijd voor hij aangepast is. Als je dit verhaal leest kun je je misschien daar iets bij voorstellen, en ik hoop eigenlijk dat dit verhaal verder gedeeld wordt in de hoop dat de herplaatshonden beter begrepen worden en dat mensen geduld voor een herplaatshond op kunnen brengen.

Over Jolanda

Jolanda is hondentrainster met een eigen visie op het trainen van honden, voor mensen die van hun hond een maatje voor het leven willen maken en die op een positieve manier met hun hond in het leven willen staan.

Jolanda heeft wat betreft opleiding niets met honden gedaan, maar is officieel horecamanager. Omdat die niet werkte samen met het hebben van een gezin is ze begonnen met een hondenopvang waarin vele moeilijke honden zijn opgevangen en weer opnieuw zijn getraind zodat ze terug konden de maatschappij in. Lees meer

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *